Türk. Türküm. Türkiye. Türkiye’de. Türkiye’deyim.

Türk. Türküm. Türkiye. Türkiye’de. Türkiye’deyim. 

Ik staar naat mijn scherm. Mijn ogen volgen de woorden en de uitleg die er staan… en dan voel ik een brok frustratie opkomen en zucht diep. “Ik begrijp er helemaal NIETS van” Klaag ik tegen Sinan. Ik draai me om en zie zijn mooie donkerbruine ogen met een lachje naar mij kijken.

Het komt wel! Zegt hij geruststellend, wanneer ik een pruillip opzet en mijn armen over elkaar sla. Maar het is ECHT HEEL moeilijk.. zeg ik om het laatste woord te hebben. Nogmaals zucht ik diep en sluit de website af. Ik heb het helemaal gehad! Mopper ik weer en ik sta op om naast mijn man te gaan zitten. Sinan troost me door te zeggen dat hij verschrikkelijk trots op me is en dat het, als ik het eenmaal begrijp vast allemaal niet zo moeilijk voor me zal zijn. Het enige wat ik moet hebben is g.e.d.u.l.d. En dat is juist het gene wat ik hierin niet heb. Ik voel me jaloers om alle meiden die ik ken, die al Turks praten alsof het hun moerstaal is. Ik zie mijzelf in een dagdroom een paar jaar vooruit in de toekomst en fantaseer over het idee dat ook IK op een keer heel goed Turks kan praten. Wauw.. wat zou ik dat graag willen! Bedenk ik me.. en ik voel me al een stuk meer gemotiveerd dan een paar minuten geleden.. Toch besluit ik niet verder te gaan met de les gezien ik al zoveel gedaan heb de laatste dagen.

Het Turks. Wanneer je het voor het eerst hoort, kan je de woorden niet onderscheiden van elkaar. Het lijkt op één groot gebrabbel. Voor mij was het zo althans. Nu echter, begin ik er zowaar wat van te begrijpen! De zinnen worden duidelijk, woorden begin ik te onderscheiden van elkaar en van anderen leer ik de betekenis. Mijn hart maakt een sprongetje van geluk wanneer ik besef dat de Turkse taal nu niet meer een Compléét raadsel voor me is.. Ja okee, nog steeds een groot raadsel maar op zijn minst ietsje minder!

Enkele dagen later, besluit ik dat ik toch echt maar weer moet gaan lessen. Een angstig gevoel bekruipt me dat straks iedereen om mij heen Turks kan.. behalve ik! Dat kan natuurlijk niet en met vol goede moed begin ik aan de les waar ik beleven was. In mijn achterhoofd zie ik mijn compleet Hollandse nichtje Selena, van 9, die mij opbelt en in het Turks aan mij vertelt wat ze de afgelopen dag gedaan heeft… hoe verschrikkelijk zou ik het wel niet vinden als ik haar niet kon begrijpen 😀

De les waar mij geleerd wordt, dat je verschillende achtervoegsels achter elkaar kan plakken! Wanneer ik de tekst doorgelezen heb die ik eerst totaal niet begreep, begint het kwartje in eens te vallen. Ahaaaaaa! ZO zit het dus! En meteen vind ik het heel interessant, wanneer ik er achter kom dat je in Turkije woorden zo kan vervormen om iets aan te tonen, waar je in Nederland een zin voor moet gebruiken!

Hier schrijf ik graag wat over, maar dat doe ik in mijn volgende post omdat het best wel wat uitleg behoeft 😉 En mij is beloofd dat we nu een hele goede film gaan kijken met popcorn erbij, dus dat laat ik me geen tweede keer zeggen 😉

Bereid je dus maar alvast voor op een Turkse les… (vooral jij Selena! :D)

This entry was posted in Gee in Turkije | 2009/2010. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...