Een lange, vervelende dag..

Dat is vandaag. Zo’n dag. Jammer eigenlijk, want het begon zo leuk!

Vanochtend scheen de zon heerlijk en besloot ik samen met Brigitte naar Manavgat te gaan om in tweedehands winkeltjes naar de spullen te kijken die Sinan en ik nodig hebben. Het belangrijkste dat ik zocht was een comfortabele hoekbank, een wasmachine en een kledingkast.

Sinan slaapt de laatste dagen net zoals ik niet goed, en heb ik dus maar laten liggen toen ik om half twaalf de deur uit stapte. In Manavgat zagen Brigitte en ik genoeg. En we kwamen met ons huis-tuin-en-keuken-Turks erg goed uit de voeten. Wij begrepen de verkopers en zij begrepen ons. Maar een goede hoekbank vond ik niet, en kopen zonder het bijzijn van Sinan zou ik toch niet doen dus met lege handen keerde we huiswaarts.

Brigitte bracht me naar ons oude plekje omdat we daar nog steeds slapen maar daar bleek Sinan zijn brommer niet te staan. Hij was in de niet al te lange tijd dat wij in Manavgat waren alweer uitgevlogen naar Side. Wat ik jammer vond omdat hij dan net zo goed mee had gekund naar mijn zoektocht. Anyway, we spraken af bij ons nieuwe huis en nam daar afscheid van Brigitte.

Ik was blij om in ons nieuwe huisje te zijn. Maar zag al snel dat Sinan weer eens niet naar mijn goede raad had geluisterd. Blijkbaar ben ik toch iets praktischer ingesteld dan mijn man. Ik had hem verzocht de hoek waar onze bank moet komen vrij te laten, zodat we niet weer alles zouden hoeven te verschuiven wanneer we een bank aan hadden geschaft. Maar natuurlijk had Sinan samen met de verhuizers het weer voor elkaar gekregen om juist díe hoek vol te zetten met onze spullen. Zucht. Typisch! 😀 Boos was ik er niet om. Ik had het ook wel weer kunnen verwachten. Eigenwijs ten top 😉

Ik kwam er echter ook snel achter dat ik niet veel kon doen. Hoe graag ik ook zou willen. Het matras moet naar de slaapkamer. Maar in de slaapkamer staan nog spullen van de eigenaar die weg moeten. Binnen twee a drie dagen zou dit gebeuren maar die zijn inmiddels ook al weer om. Pas wanneer het matras daar staat, kan ik een klein beetje beginnen met inrichten. Heel klein beetje dan. Want zonder een bank en kasten kom je niet ver.

Sinan bleek ook niet in een beste bui te zijn. Maar toch zijn we samen nog naar Manavgat gegaan om de winkels de bezoeken die ik eerder met Brigitte had bezocht. Sinan vond echter geen enkele bank mooi, en toegegeven de keuze was ook best wel beperkt. Toen we bij één van die winkeltjes aan kwamen bleek de eigenaar een vriend van Sinan te zijn. Voordeel was dat, indien we een bank van hen hadden gekocht, er 100 lira minder voor gevraagd werd dan ik en Brigitte eerder op de dag gehoord hadden. Maar de wasmachines waren duurder. Zeker het dubbele vergeleken met andere winkeltjes. Voordeel was dan wel dat ze echt nieuw waren. Niet tweedehands. En met drie jaar garantie. Maar dan kwam het dus wel nog boven de 300 euro uit voor een wasmachine. En dat vind ik voor Turkse begrippen dan best prijzig.
Dan kies ik liever een tweedehandse voor nog 250 à 300 lira uit. We moeten op de kosten letten waar het kan!

Sinan zijn bui werd er niet beter op en we besloten even een kleine pauze in te lasten, hoewel mij inziens dat niet nodig leek. We aten snel even wat en hebben even in de zon gezeten. Daarna zijn we naar andere winkels gegaan die nieuwe banken verkopen. Jammer dat de prijs dan ook meteen anders was. Prachtig allemaal, en genoeg gezien wat we graag zouden willen hebben. In plaats van die best lelijke tweedehandsdingen. Maar dan was de prijs ook meteen richting de 3000 lira. En hoewel 1500 euro misschien een mooie prijs is, en de deal misschien heel goed is wanneer ze zeggen dat je vanaf juni pas aan de afbetaling begint en er maar max 100 lira aan rente bij komt: dit is voor ons ver buiten wat wij ons kunnen veroorloven. Al hadden we het er absoluut voor over gehad, gezien die bank één van de belangrijkste dingen in ons huis is. En je er natuurlijk ook meteen jaren mee vooruit kan.

Uren later zijn we dus flink teleurgesteld en moe weer naar huis gegaan. Geen bank. Geen kledingkast en geen wasmachine.

Ik probeer Sinan er van te overtuigen dat die wasmachine niet hoeft. Ik doe wel handwasjes zolang we geen machine hebben. De zomer komt er aan en dan zullen we toch niet meer zoveel kleding als nu dragen. Maar een bank. Een bank MOET er echt komen. Maar gezien we dat nu toch niet kunnen betalen zullen we dus tot zeker ver in het seizoen zonder bank zitten. En tot die tijd zal ik dus ook weigeren iemand in mijn huis uit te nodigen. Ik kan toch geen mensen uitnodigen als de enige plek waar ze kunnen zitten mijn eigen bed is? Dat doe ik niet!

Aan het einde van de dag zei Sinan dat de eigenaar ons misschien ook nog een kleding kast geeft. En of dat gaat gebeuren of niet maakt niet uit. Eén kledingkast is niet genoeg. We hebben daarnaast ook nog andere kasten nodig om spullen in op te bergen. Maar die zullen er voorlopig ook niet komen.. en dus zullen we de komende maanden in een saai leeg huis zitten. Wederom een plek die we niet eigen kunnen maken..

En ik geloof dat díe conclusie het einde van de dag nog wel het meest vervelend maakt.
Naast het feit dat we verder dus niets hebben kunnen doen dat. De zoektocht naar onze benodigdheden heeft genoeg tijd in beslag genomen… maar nu achteraf had ik liever naar die meeting met de meiden gegaan. Dan had ik Helga weer gezien. En Mayra en de rest. . Het is leeg. En wij hebben niets. Geen bed, geen koelkast, geen wasmachine en geen bank. Maar gooi een matras op de grond en ik ben tevreden. In MIJN huisje. VAN MIJ!!!!! Niet één slaapkamer.. maar een heel appartement. Okee niet groot, een slaapkamer en woonkamer met open keuken. Maar wel met een adembenemend uitzicht over de bergen. Onder het dak dus met hoog plafond. Helemaal top.

En goddank belde vandaag later in de avond de eigenaar op. Goh. Er staan hier nog wat spullen.. kom anders even kijken wat je gebruiken kan. Anders halen we het weg.

We wonen helemaal boven in. Dus die eigenaar heeft ook geen zin om alles er uit te slepen natuurlijk. Normaal hadden we met inboedel 100 lira per maand meer moeten betalen maar dat geld hebben we niet dus zeiden we nee. Nu krijgen we alsnog een paar spullen (ik geloof alleen een bed, stoel en tafel) maar we betalen er niets extra’s voor. Leuk toch 😀 Morgen ochtend gaan we kijken!

Verder kwamen er ook in eens andere leuke dingen op mijn pad. Sinds kort volg ik een Turkse cursus. Echt op school. Iedere maandag, woensdag en vrijdag. Ik kom goed mee en ben zo blij en trots dat ik 90% begrijp!

Daarnaast heb ik ook gesolliciteerd voor een thuiswerkbaantje op freelance basis. Het is niet veel maar het is wel wat. Ik kan er de huur van ons appartement ruimschoots mee terug verdienen. Ja ze hebben mij aangenomen. En nu mag ik Mayra mijn lieve vriendin dus ook als collega noemen! Het baantje heb ik via haar dus ben haar eeuwig dankbaar 😀 (De baan houdt in dat ik audio om moet zetten in tekst. Dus luisteren en veel typen is het enige wat ik moet doen)

Verder heb ik ook weer nieuwe mensen leren kennen. Hollanders en Belgen. Ben er helemaal blij mee. We meeten regelmatig en daar blijf ik ook lekker mee doorgaan. Het is een heerlijk clubje met Willie & Wicher die in de buurt wonen. En Mayra met haar man Can.. en Filiz natuurlijk. Daarnaast ook eindelijk eens Brigitte ontmoet die al tijden in mijn Facebook stond en mijn buurvrouw wordt wanneer ik verhuisd ben. Zij volgt nu ook de Turkse lessen 😀

Veel veel gebeurd dus. Ook is de website www.turkije-hulp.nl weer online! En dat gaat ook onwijs goed. Het is completer dan ooit!!! Dagen en nachten heb ik er samen met Mayra aan gewerkt. Ik kon het niet laten. Regelmatig heb ik het zes of zeven uur in de ochtend zien worden voordat ik eindelijk mijn computer afsloot. Neem dus ook even een kijkje en laat wat achter in het gastenboek alsjeblieft 😀

Genoeg goed nieuws dus. Maar dat zegt niet dat de zorgen voorbij zijn. Want nog steeds is er een hele hoop onzeker. Geld problemen bestaan nog steeds..We hebben vrijwel niets en we moeten dan nog een koelkast en wasmachine kopen. Alles wat met de duikschool te maken heeft is nog onzeker. We horen van de week pas meer. Maar, stel dat worst case scenario werkelijkheid wordt? Dan kom ik voor zes maanden of langer weer naar NL zodat ik onze schulden af kan betalen met het werk dat ik in NL doe. Ik wil er niet aan denken om Sinan meer dan zes maanden te moeten missen en bij hem schieten de tranen al in zijn ogen wanneer ik er over begin.. maar die kans is nu 50/50 en als het moet dan moet het. Het is het beste wat ik kan doen om onze toekomst samen veilig te stellen.

Geloof dat dat het zo wel was. En vanaf nu zal ik braaf mijn weblog weer bijhouden hoor! Ik denk dat er vast nog het e.e.a. mist wat ik meegemaakt heb, maar daar kom ik later dan nog wel op terug.

This entry was posted in Gee in Turkije | 2011. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...