De laatste dag met mijn familie voor ik vertrek

Wanneer ik dit schrijf zit ik met een wijntje voor mijn neus op de bank. En met een enorm slecht humeur. Ik ben erg geïrriteerd –boos bijna, terwijl de dag juist ontzettend leuk was! 

Ik was omringd met fijne lieve mensen, mijn familie. Het was weer een gezellig samenzijn! Vroeg in de avond hebben we heerlijk gefondued. Later in de avond ben ik voor de laatste keer naar de zaal gegaan waar ik na wat contactgegevens uitgewisseld te hebben, ook afscheid van de mensen daar genomen.

En nu is de dag al weer voorbij. Liz, mijn nichtje van 4 speelt nog door mijn hoofd. “Het was heel gezellig Geesje. Ik hou van je! Ik zal je missen Maar nu ga je weer lekker naar Sinan!” Het meisje weet heel goed wat er allemaal staat te gebeuren en het verwarmd mij hart dat het zo’n lief knuffelmeisje is dat mij in haar hart gesloten heeft.

Natuurlijk denk ik ook aan Dion en Selena, die met 11 en 13 jaar al een stukje ouder zijn. Daardoor misschien ook wat afstandelijker, al weet ik dat ze mij net zo erg zullen missen als ik hen.

Wetende dat ik hun, mijn zus, zwager en broer vandaag voor het laatst gezien heb voor ik terug naar huis ga, besef ik ook wel dat de irritatie die ik voel.. het slechte humeur dat ik nu heb, eigenlijk voortkomt uit gevoelens van gemis.

Eigenlijk doet het me best wel zeer dat ik ze nu weer voor een hele tijd niet meer in het echt zal zien. Ik moet er even doorheen. Het is iedere keer weer een kwestie van wennen aan de nieuwe situatie.

Wie weet zie ik ze aan het einde van 2012 weer. Geen idee nog hoe het gaat lopen. Of ik terug kom. Wanneer ik terug kom. Hoe lang ik terug kom!

Dat is dus eigenlijk het verdriet wat ik voel. Ik heb de neiging om mijn irritaties af te reageren op hen die ik straks zal missen. Dus probeer ik het zo goed als mogelijk te relativeren en mijzelf tot kalmte te manen.

En zoals altijd werkt het opschrijven van mijn gevoelens helend. De medicinale werking van dit proces heeft zich weer eens bewezen. Nu ik bijna aan het einde kom van dit weblogbericht, voel ik me al weer stukken beter. Mijn irritaties lijken te verdwijnen als sneeuw in de zon. Het is toch een wonderbaarlijk iets. En ik ben blij dat ik mijn gevoelens op deze manier uit kan drukken.

Scherpe kantjes van vervelende emoties die ik natuurlijk niet graag voel, vloeien met iedere letter die ik tik weg. Maar mijn familie? Ach wat zijn ze toch fijn. Ik zal ze missen, ze zitten diep in mijn hart. Gelukkig heb ik nog een paar dagen samen met mijn moeder en de 4 katten, voordat het onvermijdelijke moment weer komt dat ik afscheid van hen neem, en Sinan, mijn lieverd die ik tot nu toe heel erg gemist heb, weer in mijn armen sluit.

This entry was posted in 8 maanden NL | 2011/2012. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...