Hoop doet leven…

…leven en doorgaan. Doorzetten, niet opgeven. Dat hou ik mijzelf steeds voor.

We moeten doorgaan. Om heel veel redenen. Omdat we van ver komen. Al veel meegemaakt hebben. Omdat het onze droom was dat we eindelijk verwezenlijkt hebben. Omdat we dit het liefste doen boven alles. Omdat toeristen er blij van worden. Om dat we hier goed in zijn en vooral, omdat we onze hart en ziel in ons duikcentrum gestopt hebben. Kortom, om heel, heel veel redenen.

We zitten nu in het hoogseizoen, en die hoop die ik heb, die zakt langzaam in mijn schoenen. Ik heb soms de neiging om de handdoek in de ring te gooien. Op te geven. Maar dat kan natuurlijk niet. Feit is alleen, dat ik het niet meer weet. En me steeds ongelukkiger begin te voelen.

Waarom?
Omdat het veel beter zou moeten gaan dan het nu gaat. Omdat we erg veel inkomsten missen omdat we niet genoeg personeel hebben. Omdat rekeningen blijven komen en die ver boven de inkomsten uitstijgen. Omdat het hoogseizoen is en wij niet iedere dag vol zitten met 3 a 4 duiken. Je wil niet weten hoe frustrerend dat is. Het voelt echt als een strop om onze nek.

De toekomst ziet er op dit moment niet geweldig uit helaas.
Maar ondanks alles, heb ik hoop. Wellicht tegen beter weten in. Maar opgeven? Dat kunnen we gewoon niet. We gaan door, en doen alles wat we kunnen. Ik ben niet materialistisch ingesteld, maar als ik een wens mocht doen zou ik wensen dat we genoeg verdienen voor nu, komende winter en de start van komend seizoen. We hebben dit jaar veel extra kosten gehad door de opbouw. Kosten die we volgend jaar niet hebben. Ik hoop…. dat er nog een volgend seizoen voor ons komt.

This entry was posted in Gee in Turkije | 2012, Turkuaz Side duikcentrum. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...