Weekje Balıkesir & Akçay

“Nee, je gaat haar toch niet met de brommer wegbrengen? Nee! Dat kan echt niet hoor!” Sinan en ik staan in de woonkamer. Een heel erg rommelige woonkamer. Mo weet nog niet wat haar te wachten staat en ziet het ‘slagveld’ van kleding om ons heen en de opengeslagen koffer als één groot speelveld. Sinan en ik kijken elkaar woest aan terwijl Mo vrolijk aan het spelen is en geen idee heeft van het feit dat zíj de oorzaak van onze ruzie is.

Ik zucht en wrijf over mijn voorhoofd. Mo moet naar haar ‘vakantieadres’ gebracht worden en dat ligt zo’n 10 a 11 km verderop. Sinan had bedacht dat hij haar wel met de brommer daar naar toe kon brengen, terwijl wij over ongeveer 2 uur al moeten vertrekken. Ik ben boos want ik vind het veel te ver voor haar. Naar de dierenarts oké, dat kan nog wel maar helemaal naar een ander dorp? Nee, dat gaat me te ver.

Onder luid protest belt Sinan onze vrienden met wie we niet veel later naar Antalya gaan (wat ook op de zelfde weg ligt als Mo hoe dan ook naar toe moet) en zo zorgt hij er toch nog voor dat ik mijn zin krijg en onze lieve Mo met de auto naar haar vakantieadres gebracht wordt.

Wanneer we eenmaal onderweg zijn naar Antalya kan ik alleen maar aan Mo denken. Ze zit nu met zo’n 15 a 20 andere katten en ik ben benieuwd hoe ze het heeft. Als een echte mamma maak ik me echt enorm bezorgd om haar, hoewel het allemaal vast wel mee zal vallen.

Het is 14 februari en het is ons plan om samen met onze vrienden Nihat, Can en Tuğçe naar het aquarium te gaan. Maar eerst moeten we nog een andere taak volbrengen. Mijn pakket met veren vanuit Amerika is aangekomen in Antalya. Deze willen de heren van de PTT niet doorsturen naar Manavgat dus zijn we genoodzaakt om deze zelf op te halen.

Eenmaal bij de PTT aangekomen komt de regen met bakken uit de hemel en zitten Sinan en ik ruim een half uur te wachten tot we eindelijk de formulieren krijgen om te ondertekenen. W moeten zo’n 75 TL neerleggen voor mijn feather extension veertjes. Wanneer ik die eindelijk opgelucht in handen heb, is het weer zo slecht en het inmiddels zo laat dat we besluiten niet meer naar het aquarium te gaan. Dus brengen we de rest van de avond door bij Tuğçe haar ouders en om 22:00 vertrekken we dan eindelijk richting Balıkesir.

De reis duurt langer dan normaal omdat we halverwege pech krijgen met de bus en tussen de 2 en 3 uur moeten wachten tot we eindelijk een andere bus kunnen nemen. De reis duurde in totaal dus ongeveer 15 uur (incl. de reis van Side naar Antalya). Onze trouwdag 15 februari hebben we dan ook diep slapend doorgebracht!

De dagen erna zijn gezellig. Sinans moeder kan heerlijk koken en we worden dan ook enorm verwend. Sinan is kwajongensstreken aan het uithalen met zijn jongere broertje en ik probeer het programma te verstaan wat op de TV te zien is. Ik mag helemaal niets doen dus wanneer anne (mamma in het Turks) eindelijk de keuken uit is stort ik me op de vaat. Maar zij snapt me, en ik word voor ik de afwas af heb kunnen maken weer de keuken uitgestuurd.

Na enkele dagen gaan we Sinan zijn tante en oma opzoeken die in het huisje van oma in Akçay verblijven.  Akçay ligt zo’n 2 uur rijden van Balıkesir af, aan zee. Ik vind het een heerlijke plaats! Sinan zijn tante is inmiddels getrouwd (de laatste keer dat ik in Akçay was waren we haar nog aan het bespioneren!). Zij en haar man wonen nu in Istanbul maar zoeken hier in de omgeving van Akçay een woning. Dus rijden we naar een dorp in de buurt waar we rondkijken. Hier heb ik geen enkele man of vrouw onder de 50 jaar gezien! Er waren gewoon GEEN jongeren. Bijna alle huizen in het dorp staan te koop en dat heeft waarschijnlijk met de hoge leeftijd van de bewoner te maken. Hier is echt niks. Geen eens een supermarkt. Dus ik kan me voorstellen dat alle jongeren naar de grote steden getrokken zijn. Hoe dan ook moet wel gezegd worden dat het uitzicht en fenomenaal is en ik ook wel snap dat mensen hier willen wonen. Bijna alle woningen hebben een waanzinnig uitzicht op zee en op Griekenland. En daar betaal je dan ook flink voor. Veel huizen zijn opgeknapt en van alle gemakken voorzien. Hoewel het dorp nog zo afgelegen ligt, en er verder niets te doen is, betaal je ook een flink bedrag van over de 300,000 TL voor de meeste woningen.

Wanneer we wat leuke adresjes opgeschreven hebben gaan we naar een Thermal toe. Dit is mijn eerste ervaring met een natuurlijke hete waterbron waar je in kan badderen. De lucht is een beetje weeïg en ruikt naar eieren (maar voor de kenners: nog geen fractie van die bron in Duitsland). Het water zit vol ijzer en andere metalen dus we worden aangeraden het niet te drinken. Niet dat ik dat zou willen! In de thermal krijgen we een kamer toegewezen welke natuurlijk afgesloten kan worden. De kamer bestaat uit een omkleed ruimte en  uit een ruimte waar een bad staat. De natuurlijke bron is zo heet dat je er wel vers koud water bij moet doen.

Wanneer ik eenmaal in het water zit zie ik mijn zilveren ringen binnen een paar seconde veranderen van kleur. Gitzwart worden ze. OOPS! Tja, die metalen hè. Gelukkig zijn ze naderhand wel weer op te poetsen. Het goud wat ik om heb blijft onaangetast.

Wanneer je in het water gaat zitten voel je deze direct zijn werk doen. Het water is echt heel gezond voor je huid. Binnen no-time merk je dat dode huidcellen loslaten en je een heerlijke zachte huid hebt. De kamer kun je per uur afhuren en dat voor een prijs die je in Nederland nooit van je leven zult vinden. Het kost maar 10 TL per uur dus doe er je voordeel mee!

Na afloop was mijn gezicht zo rood als een biet 😉

De volgende dag was het al weer tijd om weer naar Sinan zijn moeder te gaan. Eigenlijk zouden we nog een tussenstop maken in Bursa waar Sinan zijn andere broer woont maar dat is helaas niet doorgegaan. Daarom gisteren de bus weer naar huis gepakt. Vertrek was om 18:00 uur van huis, 19:00 vanaf de bushalte. Vanochtend om 8:00 waren we thuis en gezien we in de nacht tijdens de reis niet geslapen hebben, hebben we dat de rest van de dag wel gedaan.

Inmiddels is onze lieve schat Mo ook weer thuis. Buiten zinnen van vreugde was ze. Ze maakte koprollen en knuffelde ons zowat dood (nog steeds :)) Ze bleek het in het begin niet zo naar haar zin gehad te hebben en zo te zien heeft ze ons net zo hard gemist als wij haar. Als ze ons eventjes niet ziet zet ze het op een brullen en gaat ze als een gek zoeken tot ze ons gevonden heeft. Vanavond is het dus lekker knuffelavond met mijn lieve schatje!

Bekijk hier de fotolog die bij dit verslag hoort.

This entry was posted in Gee in Turkije | 2013. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...