Oh oh! Waar is Mo??? :O

Ik werd vanochtend wakker door Mo die hard in mijn hand zat te bijten en boos zat te snuiven. Geen idee wát ik precies gedaan had in mijn slaap, maar ze was woest en dat liet ze merken. Toen ik naast mij keek was Sinan al weg voor een vroege dubbele duik (naar het wrak en de grot)

Mo werd bozer en bozer dus toen ze mij te hard beet kreeg ze een tik op haar neus van me en besloot ik het bed maar uit te gaan.

Al vrij snel begon ik aan de grote schoonmaak, wetende dat er nog veel moest gebeuren. Mijn ‘elti’ (schoonzus) komt morgen voor een week logeren met de kinderen dus vandaag moesten de logeerkamers gereed gemaakt worden. Die fungeerde tot nu toe als rommelhok en bedden hadden we dan ook niet.

Rond een uur of 12 werd ik door Sinan gebeld dat hij een duik had gemaakt, maar niet met de man die de dubbele duik zou doen. De dag er voor was hij ook komen duiken en hij had zelfs al betaald voor de duiken van vandaag. Dus ik was wel verbaasd. Daarom scheef ik hem direct een e-mail waarin ik aangaf dat ik hoopte dat alles goed met hem was en ik graag te weten zou willen komen wat er was gebeurd.

Twee uur later stond Sinan voor de deur met twee enkele bedden. Eén van de logeerkamers was helemaal spik en span dus de bedden gingen er in en het raam en de deur van het balkon gingen wagenwijd open om even lekker door te luchten. Ik ben altijd heel bezorgd om onze dondersteen Mo, omdat ik veel katten in mijn leven heb gehad en dus ook precies weet wat voor karaktertrekken ze hebben. Een openstaande deur, of een raam dat anders nooit open staat, werkt als een magneet op katten die ieder moment aangrijpen om op ontdekkingstocht te gaan. Dus zei ik tegen Sinan dat hij goed op moest letten wanneer hij de kamer uit ging en de deur dicht zou doen. Sinan werd een beetje boos, dat hij vanwege de kat nooit gewoon een deur of raam zonder na te denken open kan laten staan en ik zei licht gepikeerd dat hij dat maar eerder had moeten bedenken.

Net op dat moment ging Sinan zijn telefoon. Ik stond in onze eigen slaapkamer, welke tegenover de schoongemaakte logeerkamer ligt. Het bleek de man te zijn die eigenlijk zou komen vandaag en ik kreeg de gsm in mijn handen gedrukt. De man gaf aan dat zijn vrouw ziek was en hij daarom niet kon komen en hoopte nu dat er een nieuwe afspraak gemaakt kon worden. Dus liep ik naar beneden waar de laptop stond om in de agenda te kijken.

Intussen was Sinan boven nog wat bezig geweest en kwam weer naar beneden toen ik nog aan het telefoneren was. Toen ik opgehangen had, en Sinan mijn verhaal gedaan had, liep ik weer naar boven om weer verder te gaan met de schoonmaak. De deur was netjes dicht maar toch was ik bezorgd want ik zag Mo nergens.

Dus riep ik haar. Normaal gesproken is het echt een kletsertje loopt ze als een schaduw met je mee. Waar jij bent, is zij ook. Roep je haar, dan komt ze vrolijk miauwend aangelopen. Maar dit keer gebeurde dat niet. Mijn hart klopte direct in mijn keel en ik begon een speurtocht door het huis. In de woonkamer was ze niet, ook niet onder de bank. Op het balkon beneden was ze niet. In de keuken was ze niet, in de trapkast die ik net opgeruimd had ook niet. In het toilet beneden was ze ook niet, dus stomde ik weer naar boven. In de nog rommelige kamer was Mo ook niet. Ik weet dat ze graag verstoppetje speelt met me, dus keek ik in ieder kastje en doos om te zien of ze daar was. Zelfs als het onmogelijk voor haar was geweest om er in te gaan. In onze slaapkamer was ze ook niet, in het toilet boven kon ik haar ook niet vinden dus de schrik sloeg om mijn hart. Ik opende de deur van de schone logeerkamer en daar stond natuurlijk het raam en de deur wagenwijd open. Ze flikt het nog wel eens om via het balkon naar de buren te lopen maar ook op hun balkon was geen spoortje te vinden van Mo.

Nerveus begon ik te denken dat ze het dak op was gegaan. We waren samen nog enkele keren al roepend en goed kijkend het huis door gegaan en ze was er ècht niet. O nee!

Het raampje dat open kan, grenst direct aan het dak. Het is een favoriete plek van Mo om bij dat raam te zitten omdat ze vanaf daar een perfect uitzicht heeft op de musjes die onder de dakpannen hun nestjes hebben. De kans dat ze daar naar toe was gegaan, achtte ik dus best groot.

Sinan gaf me een zetje en daar ging ik dan. Het dak op, op 4 hoog! Ik kon mij goed vasthouden maar moest evengoed erg goed oppassen omdat de dakpannen loeiheet waren. Dat zou Mo dan ook moeten voelen! Ik keek over het dakkapel heen en zag niets. Daarna ging Sinan dus maar even kijken. Ik had alleen op het dak gestaan terwijl ik de raampost goed vast hield. Sinan ging een stukje verder en ging (op blote voeten voor een goede grip, op die hete dakpannen) het dak op, naar de andere kant van het huis. Maar ook hij kwam terug zonder Mo gezien te hebben.

We stonden echt voor een raadsel. Waar zou ze kunnen zijn? Ik begon inmiddels echt in paniek te raken. Sinan besloot met de brommer in de omgeving te gaan rijden, en ik ging met een bakje eten naar beneden de tuin in. Zou ze van het balkon gevallen zijn? Of was ze wel het dak op gegaan en daar vanaf gevallen zijn? Ik wilde er niet aan denken. Toch besloot ik eerst door de bosjes onder ons balkon te gaan kijken maar daar vond ik niets. De hele tuin ging ik door, zonder een spoor van Mo te zien. Dus besloot ik ook maar in de buurt te gaan kijken. Terwijl ik om onze site heen liep kwam ik Sinan op de brommer tegen en samen gingen we weer naar huis. Ik liep weer het balkon op om nog eens goed te kijken maar zag natuurlijk niks.

Op een gegeven moment weet je echt niet meer waar te kijken, als je overal al gekeken hebt. Ik liep dus een beetje doelloos door het huis, Mo te roepen. Toen ik op een gegeven moment echt in tranen uitbarste wist Sinan ook niet meer wat hij moest doen. Ik liep naar boven toe, om tóch nog maar een keer te kijken op het balkon bij de buren.

En toen hoorde ik Sinan. Vloeken en schelden. Boos was hij! Maar, de opluchting kwam snel. “Ze is hier!” hoorde ik hem zeggen, en alle last viel direct van mij af. Ik stormde naar beneden en ja hoor.

Daar zat Mo, in de keuken ons verbaasd door alle commotie aan te kijken. Ze likte haar pootje en keek ons nog eens aan met een blik van “wat?!”

Direct ging ik naar haar toe en pakte haar op om haar stevig te knuffelen terwijl de tranen nog over mijn wangen rolde. Deze keer van opluchting en blijdschap! Mo protesteerde erg maar ik hield haar even lekker stevig vast.

Wat bleek? In de keuken hebben we onder het aanrecht een ruimte voor een vaatwasser. Die hebben we nog niet maar gaat er binnenkort wel komen.Onder de keukenkastjes, zit een KLEINE opening, waar Mo dus in gegaan was. Ze had ál die tijd gewoon ónder het aanrecht liggen slapen. Een plek waar ze echt NOOIT komt!! Ze had ook helemaal niet gereageerd op ons geroep. En was ook niet op het geluid van het eten af gekomen.  En ze heeft er al met al ook echt wel lang gezeten, gezien we behoorlijk aan het zoeken geweest zijn.

Hoe blij we ookwaren dat ze weer terecht was, kreeg ze ook wel straf. Ze wilde dolgraag het balkon op maar dat pleziertje is vandaag aan haar voorbij gegaan. Nee is nee en ookal staat de deur dan open, als wij nee zeggen, dan luistert ze dáár tenminste wel naar.

Inmiddels is de rust in huis weer terug. Mo is weer de lieve zelve en ligt lekker naast mij op de bank te soezen. En Sinan? Die zal na vandaag nooit meer zeggen dat hij nooit zo maar een deur of raam open kan laten zonder op te letten. Hij heeft nu gevoeld en gezien wat er kan gebeuren en Mo is hem toch ook wel héél erg lief. Dus we hebben allemaal een lesje geleerd vandaag, waaronder dat Mo soms ook een trut kan zijn en zich dan als een puber terugtrekt op een rare plaats wanneer ze haar zin niet krijgt 😉 We hopen natuurlijk niet dat we dit nog een keer mee zullen maken maar mocht ik me afvragen waar Mo is, dan weet ik waar ik de volgende keer als eerst ga kijken!

This entry was posted in Gee in Turkije | 2013 and tagged . Bookmark the permalink.

One Response to Oh oh! Waar is Mo??? :O

  1. Lisa says:

    Ben met je mee door het hele huis gerend. Wat kun je beeldend vertellen. Poeh fijn dat ze terecht is!

Geef een reactie...