De schoolbanken in..

Vanaf het moment dat ik de e-mail kreeg en uiteindelijk besloten had het te gaan doen keek ik er enorm naar uit. Met plezier kocht ik een nieuw schrift voor de opdrachten, een map om alle stencils in op te bergen en een nieuwe Engels-Turks/Turks-Engels woordenboek voor nog geen twee lira in de supermarkt.

Toen de dag eindelijk aanbrak, werd ik zelfs een beetje nerveus. Zou ik het allemaal wel kunnen begrijpen? Zou ik wel op niveau zijn om hier mee te starten? En wie zouden er allemaal komen? Zou ik bekenden gaan zien? Zou ik achterlopen op niveau vergeleken met hen? Ik had de hele dag de tijd om er over te piekeren, gezien ik er pas om 17:00 zou moeten zijn. Om 16:00 besloten we naar huis te gaan vanaf het werk, zodat ik mij nog even op kon knappen.

Onderweg uitte ik mijn bezorgdheid over mijn niveau van spreken, schrijven en begrijpen en Sinan vertelde me volste vertrouwen in mij te hebben. Alles zou goed komen :)

17:00 uur. Eindelijk was het zo ver. Bij het Gençlik Merkezi in Side (Jongeren Centrum) zou het gehouden worden en er bleek al een groepje te zitten wachten toen Sinan en ik er aan kwamen. Ik werd warm onthaald door de man die ik zo’n twee jaar terug voor het laatst gezien had. Zijn Engels was inmiddels stukken verbeterd, en mijn Turks ook. Hij stelde me direct voor aan een Nederlands meisje, die net twee maanden in Side woont. Verder waren er een paar Duitsers aanwezig, Russen, nog twee andere Nederlanders die ik ook kende en één uit de Oekraïne. In totaal waren we met 11 dames waarvan ik zo ongeveer de helft wel ken, hetzij van gezicht.

We gingen het beetje te veel verkoelde lokaal binnen, namen plaats en de boeken werden uitgedeeld. En toen kon het eindelijk beginnen. TURKSE LES Level 2 (voor gevorderden)!

De leraar vertelde dat we zouden gaan beginnen met de toekomstige tijd (gelecek zaman) omdat deze lessen bij level 1 (voor beginners) niet helemaal afgemaakt waren. Gezien het voor mij al iets van twee jaar terug was dat ik level 1 gevolgd had, kon ik me het niet eens meer herinneren of ik die lessen wel of niet volledig gedaan had.

Toen de les begon en we het over de achtervoegsels -ecek/-acak hadden, werd mij al snel duidelijk dat dit als een plakje cake voor mij zou worden. De toekomstige tijd is (wat mij betreft) één van de makkelijkste dingen om te leren.

Dat het Nederlandse meisje naast mij, die net twee maanden in Turkije is, er in het begin een beetje moeite mee leek te hebben, verbaasde mij niets. De cursus voor level 1 had zij niet gedaan maar het boek had zij samen met haar vriend doorgenomen. Dus geheel onbekend was ze er niet mee, maar heel makkelijk leek ze het ook niet direct te vinden wat natuurlijk logisch is.

Waar ik wel heel verbaasd over was, was het niveau van de anderen. Een Russisch meisje die ik nog kende van de eerste lessen een paar jaar terug, bleek precies dezelfde fouten te maken als toentertijd. Anderen, die al vele jaren langer dan ik in Turkije wonen, kwamen er ook niet makkelijk mee weg. Ze maakte fouten alsof ze voor het eerst met de taal te maken kregen.

Ik was zo nerveus in het begin, maar wat dit onderwerp betreft bleek ik er het minste moeite mee te hebben. Dat luchtte mij wel op, maar aan de andere kant was de les daardoor wel een beetje saai omdat ik alles al wist. Ik vond het dus ook wel jammer toen de leraar vertelde dat we nog twee weken lang de toekomstige tijd zullen gaan behandelen. Nog 3 lessen extra te gaan dus. Ik zou graag direct willen beginnen met nieuwe dingen, die ik nog niet weet, maar aan de andere kant is het ook wel goed dat we hiermee begonnen zijn. Zo kan ik mijn eigen kennis checken. Het is beter om het zo op te bouwen in plaats van direct in het diepe te springen.

Na de eerste helft werd er even pauze gehouden en kregen we de kans om wat meer met elkaar te kletsen en elkaar beter te leren kennen. Daarna hadden we nog eens 40 minuten les, en werd het huiswerk voor komende donderdag uitgedeeld.

Omdat ik er al een werkdag op had zitten, was ik behoorlijk moe toen ik thuis kwam. Toch besloot ik direct mijn huiswerk te maken terwijl mijn schoonzus met de kids ook gezellig aan de keukentafel zaten. Het was erg gezellig. Ik deed mijn werk, mijn schoonzus maakte fruit voor ons, de kinderen maakte een tekening, Mo was vrolijk en rende spelend door het huis en mijn lieve schat zat verdiept in een sportwedstrijd op tv. De tijd vloog dan ook voorbij en om 23:00 was ik zo verschrikkelijk moe dat ik het voor gezien hield.

Vandaag vind ik het jammer dat ik geen les heb. Ik zou serieus iedere dag wel een les willen doen maar helaas is het maar tweemaal per week op dinsdag en donderdag. Morgen mag ik dus weer en ik kijk er nu al naar uit!

Heerlijk, om nieuwe dingen te leren :)

This entry was posted in Gee in Turkije | 2013, Turkse les and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie...