Hard tegen hard

Wat een dag. Niet alle dagen gaan over rozen natuurlijk. Vooral wanneer je samenwerkt met je partner kan het zijn dat het een keertje botst. Dan kan je elkaar twee weken vreselijk gemist hebben en dan net weer ruim een week samen aan het werk zijn, maar ook dan kunnen er wel eens irritaties optreden natuurlijk. Hoe erg je elkaar even daarvoor ook gemist hebt.

Vandaag was zo’n dag. Ik voelde me al niet goed en netjes als ik ben, meld ik dat altijd even. Het is een lichte waarschuwing dat “blijf uit mijn buurt” of “wees maar lief voor me” of gewoon simpel “pas op” betekent. Ik heb zo nu en dan wel eens een waanzinnige moodswing, waar ik echt niet op zit te wachten. Maar ja. Het gebeurt. En kan er niet veel aan doen.

Dus vandaag voelde ik zo’n bui al hangen… en ja hoor. In de middag bartste de spreekwoordelijke bom. Ik reageerde ergens fel op, waar mijn schat weer erg fel op terug reageerde (soms net een wijf!) en enkele seconde later ging ik dus compleet uit mijn plaat tegenover hem. En hij is (helaas, soms) geen man die mij dan gewoon met rust laat. Nee hoor. Hij trekt gewoon net zo hard van leer! De beste manier is gewoon “Oké” zeggen, je om draaien, weglopen en mij vervolgens in mijn sop laten gaar koken. Dan ben ik na 30 minuten wit hete woede over de bui heen! Maar dat heeft mijn man na al die jaren nog steeds niet door. En andersom is het net zo. Ik moet ook gewoon een paar keer even diep zuchten, hem een kus geven en weglopen. Maar ik ben net zo eigenwijs en kan dat dus niet.

Het ging dus hard tegen hard vandaag. Ik geloof dat heel Side en omstreken hebben kunnen meegenieten.

Even later kwamen er twee watersporters heel voorzichtig poolshoogte nemen. Sinan zei (heel wijs van hem) dat er niets aan de hand was. (Gaat hun ook helemaal niets aan verder. Sana ne?!). Hoewel iedereen altijd wel een paar keer per dag even een praatje komt maken, een lolletje komt hebben of wat dan ook, bleven ze nu echt allemaal ver uit mijn buurt.  Gelukkig (!) waren er geen gasten in de buurt op dat moment. Dat zou toch verschrikkelijk geweest zijn!

Het is geloof ik pas de tweede keer ofzo sinds dit seizoen dat het zo gegaan is. Valt nog mee 😉 Kijk maar eens naar de watersporters, waar wekelijks, zo niet dagelijks, wel wat aan de hand is.

Sinan moest duiken dus dat gaf mij even de tijd om tot rust te komen. (Ik had mijzelf inmiddels opgesloten in het depot, in het donker met de deur dicht zodat ik even stoom af kon blazen) Na dat hij met gasten vertrokken was, ben ik de zon in gegaan en daarna voelde ik me wat beter. Toen pas durfde enkele watersporters voorzichtig weer naar mij te lachen en te zwaaien 😉

Natuurlijk hebben Sinan en ik het later weer goed gemaakt met elkaar. Toen we eindelijk naar huis konden, had hij erge honger maar ik niet. Dus zette hij me thuis af en reed hij even door om wat te gaan halen. Mo’tje wachtte natuurlijk zoals altijd weer netjes voor het raam en was weer ontzettend blij om mij te zien! Even een knuffel van haar en alles was weer helemaal goed.

Ik ging aan de afwas, en toen ik bijna klaar was kwam Sinan binnen met eten. We kletste wat, lazen de post door, hij at wat en ik ruimde verder wat op. Toen ik eenmaal weer in de huiskamer ging zitten om wat werk af te maken op de laptop, merkte ik dat Mo nergens te bekennen was. “O shit, niet weer…” dacht ik nog! Waar wij zijn is zij ook, dus als zij niet is waar wij zijn, is dat op zijn minst iets waardoor de alarmbellen gaan rinkelen. Snel ging ik het huis door, maar het was duidelijk dat ze er niet was. Mijn gevoel zei dat ook. Sinan dacht dat ze vast weer onder het aanrecht was gegaan, maar dat doet ze alleen als ze echt een hele goede reden heeft (drukke kinderen of veel mensen in huis bijvoorbeeld) Dat was nu absoluut niet het geval.

Dus vroeg ik mijn man, die zich inmiddels voor de tv genesteld had, of hij Mo wel had gezien toen hij binnen kwam. Een wazig antwoord volgde. Hij had niet echt opgelet eigenlijk. Inmiddels zou hij moeten weten dat Mo altijd even een frisse neus haalt buiten wanneer de deur open doen. Daarna komt ze snel weer binnen. Maar nu was er niet op haar gelet dus ik dacht direct al dat ze per ongeluk buiten gesloten was.  Maar ik zag haar niet, en met wat eten lokken werkte ook niet. Dus besloot ik maar vanaf onze deur de tuin rond te kijken.

En ja hoor. Daar rende ze! Door de tuin heen! Ik racete natuurlijk direct naar beneden maar Mo is niet gewend om buiten te zijn (laat staan beneden in de tuin) dus natuurlijk dook ze direct weg wanneer ze mij zag. Ik besloot daarom maar weer naar boven te gaan en haar te roepen. Als ik haar zag en naar haar toe liep, ging ze er weer vandoor. Dus liet ik de deur open staan en dat werkte het beste. Binnen enkele minuten rende ze als een gek naar binnen toe. Pfiew! Ze leek gelukkig niet bang. Eerder alsof ze de tijd van haar leven had gehad (haha) maar we hebben al enkele katten gehad en met ieder is wat gebeurd. Hoewel ze van de straat komt, weet ze niet dat auto’s en honden gevaarlijk zijn. En dat er helaas heel veel Turken wonen die het niet goed met katten voor hebben! Dat hebben wij helaas ook aan den lijve moeten ondervinden met de eerdere katten die we hebben gehad. Dus met Mo ben ik extra voorzichtig.

De bui van de middag lag natuurlijk nog een beetje te smeulen dus ik viel direct weer uit tegen Sinan. Die vond dat ik maar overreageerde. “Het is maar een kat!” …maar ja. Wel mijn kat! Waar ik zielsveel van houd! Dat was een heel ongelukkige woordkeuze van hem.  (En hij kan dat wel zo zeggen in zijn boosheid, maar ik zie ook wel dat ze als een kind voor hem is!) Dus terwijl ik naar hem stond te schreeuwen en de tranen over mijn wangen rolde van woede, kwam Mo luid miauwend tussen beide. Ze gaf dikke knuffels en kopjes en ging niet weg. Ze zetten een nadrukkelijk klagende miauw op, met zwaar geknor tussendoor. Ze wilde natuurlijk dat we zouden stoppen met ruziën en door haar gebeurde dat ook :)

Inmiddels is de rust wedergekeerd. Maar voel me nog niet helemaal mijzelf. Wat rottig is het toch om je zo opgefokt te voelen en zo fel te reageren terwijl je dat eigenlijk helemaal niet wil! Ja mannen, wij vrouwen begrijpen onszelf ook niet altijd helemaal. Dus dat jullie ons niet begrijpen, snap ik helemaal. Een advies? Geef je vrouw gewoon een kus, wat te drinken en zeg dat alles gewoon weer goed komt 😉 Dat zou bij mij in ieder geval gewerkt hebben, alleen vergeet mijn mannetje dat steeds. Gelukkig heb ik een hele lieve Mo, die dat -sort of, op haar eigen manier-  wel doet 😉

This entry was posted in Gee in Turkije | 2013. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...