8 december 2013; Aardbeving 5.0

Terwijl Mo lekker op haar vaste plek in haar mandje, voor het raam ligt te slapen. Zit ik op de grote kussens voor de tv, steunend tegen de muur. De kussens hadden we op het duikcentrum en het was al een eeuwigheid de wens om die mee naar huis te nemen. Dus sinds we ze in huis hebben -eindelijk- gebruik ik onze hoekbank vrijwel niet meer.

Ik nestelde me lekker in. Kruikje er bij, theetje, en wat te snoepen. Plotseling zie ik Mo, die ervoor lekker lag te slapen, heel geschrokken uit haar mand springen. Ze heeft een dikke staart en de rug haren staan overeind maar ze geeft geen kik. Met grote ogen kijkt ze mij aan om mijn reactie te peilen.

Terwijl ik zo zit te overdenken wat haar nu weer mankeert, kwam het in eens. Het is moeilijk te omschrijven. Ik zat tegen de muur geleund en hoorde een gedonder aankomen. Alsof er een zwaar beladen vrachtwagen de straat in komt rijden en langs je huis gaat. Terwijl ik dat hoor, voel ik een zacht gewieg. Dat sterker en sterker werd. Alles in huis begon te trillen. Een paar dingetjes vielen om en nu zat ik echt te shaken. Het gebeurde in een paar seconde tijd, dus had bijna geen tijd om er over na te denken. Toen ik eenmaal besefte dat het hier serieus om een aardbeving ging, stond ik met een seconde bij de voordeur, blij dat ik die nog niet op slot had gedaan. Ik kon dus zo naar buiten.

De beving zelf duurde niet zo heel erg lang, maar zo voelde het wel. Het gedonder uit de muren ebde weer weg, en de trillingen weden minder. Terwijl ik buiten stond, mijzelf afvragend of het al voorbij was of niet niet, rende de buren ook net zo geschrokken naar buiten. Ze vroegen of het goed met me was en gingen op een gegeven moment weer naar binnen. Maar ik was echt even in shock, en stond daar nog steeds met de deurknop in mijn hand genageld. Ik voelde het nog steeds trillen dus toen bij de buren de deur weer open ging vroeg ik of het nu echt al voorbij was. “Oh! Ze staat er nog steeds!” was de eerste reactie die ik hoorde. Toen besefte ik dat de aardbeving zelf al voorbij was, en dat ik het nu zelf was die stond te trillen.

Ik ben even naar de buren gegaan, waar de mannen zonder enige interesse verder gingen met hun eigen ding. Maar bij mij zat de schrik er echt goed in. Ik ging weer naar huis en probeerde Sinan te bellen, die de avond er voor naar zijn familie was gegaan. Hij nam zijn telefoon niet op dus belde ik zijn moeder die ik in het Turks geschrokken vertelde dat er een aardbeving was geweest en ik echt heel bang was. Gelukkig kreeg ik Sinan kort daarop te spreken en hij wist me wel wat gerust te stellen. Dat het voorlopig niet nog een keer zou gebeuren.

Vervolgens ben ik toch maar weer even bij de buren gaan zitten. Geen zin om alleen te zijn. Heb toen nog wat andere meiden hier via What’sApp en telefoongesprekken gesproken. De intensiteit bleek enorm verschillend. De één voelde helemaal niets, terwijl bij de ander ook alles in huis stond te rinkelen en er dingen omvielen, net zoals bij mij.

Later kwam het natuurlijk op het nieuws en was het op internet te vinden. Daaruit leerde ik dat het om een beving van 5.0 ging. De beving was op bijna 90 km diepte, en zo’n 20 km bij mijn huis vandaan in zee. Ik en ook anderen vroegen ons even af of we ons zorgen moesten gaan maken voor een overstroming. Later las ik dat het geen probleem was omdat het zo diep was geweest. Maar als de beving minder diep was geweest hadden we serieus in de problemen kunnen komen.

Die avond heb ik beneden geslapen. Met de deur van het slot. Ik was echt als de dood dat het toch weer terug zou komen. Tot op vandaag ben ik in de avond behoorlijk nerveus dus het heeft best een impact op me gehad. Maar dat gaat vanzelf wel weer over.

Het was overigens niet de eerste beving hier, maar wel de heftigste tot nu toe. Sinds ik hier woon zijn er 4 bevingen geweest alleen had ik het geluk dat ik de eerste 3 niet gevoeld heb. De eerste keer was net na mijn emigratie. We lagen vroeg in de ochtend nog te slapen toen we wakker gebeld werden door onze vriend. Hij vroeg of we het ook gevoeld hadden maar bleek dus niet zo te zijn. Hij vertelde toen nog dat alle honden in de omgeving, enkele minuten voor het gebeurde begonnen te blaffen. De twee andere keren was ik aan het duiken, dus daar voelde we ook niets van. Toen we terug kwamen stonden de jongens van watersport op het strand die ons er over informeerde.

Dit dit was de eerste beving die ik echt gevoeld heb en wat mij betreft was het meteen de laatste. Het doet je maar weer eens beseffen hoe krachtig de natuur is.

This entry was posted in Aardbevingen, Gee in Turkije | 2013 and tagged , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie...