29 december 2013: Aardbeving 6.0

Nu ben ik niet zo’n enorme bangerik. Al zeg ik het zelf. Ik kan bang zijn, maar ik ben het soort dat het gevecht met mijn angst aangaat in de hoop het te overwinnen. Dat doe ik bij hoogtevrees bijvoorbeeld, of bij mijn angst met zwemmen in zee. Ook wel bij het voelen van kou. Allemaal leuke verhalen die ik misschien, ooit, nog wel eens opschrijf. Maar ik geloof dat afgelopen nacht wel de boeken in kan gaan als de èngste nacht die ik ooit beleefd heb!

Het is goed raak de laatste weken. Na die eerste aardbeving van 8 december zit ik regelmatig te wiebelen in mijn stoel zonder er zelf de oorzaak van te zijn. Onschuldige trillingen die weer over zijn voor je goed en wel beseft dat het een beving was. Naschokken wellicht? Afgelopen week, op 25 december was het in de avond weer raak. Sinan zat achter de computer dus ik was al láng blij dat ik niet alleen was. En dat hij er eerder mee kwam dan ik, wat dus toch maar weer even bevestigde dat ik niet gek ben. (Op een gegeven moment ben je zo alert op alles dat je nog van een scheet zou schrikken) Later zag ik op internet terug dat het om een aardbeving van 4.6 op de schaal van Richter ging. Dus wel iets lichter dan die van 8 december, maar goed voelbaar. Gelukkig duurde die niet lang.

Daarna voelde ik bijna dagelijks wel lichte bevingen. Bijna niet noemenswaardig. Sinan verweet het aan het bouwverkeer maar later besefte ik dat dát het echt niet was gezien ik ze ook wel eens voelde als er geen bouwverkeer was. De bevingen waren daar ook net even te duidelijk voor. Plus dat je op een geven moment in zo’n staat van alertheid bent, dat echt ieder dingetje je opmerkt. Ieder geluidje, iedere beweging, alles wat abnormaal is en je in het ‘normale’ leven niet voelt, hoort, of ziet. Dus je merkt wel gauw genoeg of iets normaal is of niet.

Dus je kan je misschien wel voorstellen in wat voor staat ik verkeer sinds die 8e van december. De schrik zat er toen goed in. En was eindelijk weer een beetje gezakt zodat ik mijzelf weer redelijk normaal kon voelen. Zelfs die beving van 4.6 kon mij niet zo van mijn stuk brengen.

Maar gisteren werd het een ander verhaal. Liever een dag om te vergeten! De dag begon rustig. Ik was nogal teleurgesteld door het regenachtige weer dus mijn plannetje om lekker naar Antiek Side te gaan en daar een boek te lezen in de zon ging niet door. Sinan moest weg dus ik zat thuis wat tv te kijken en te internetten. Langzaam werd de regen erger, en als je denkt dat je alle regenbuien in Nederland wel kent, nou dan moet je die hier in Turkije maar eens mee komen maken. Daar is de ergste hoosbui in Nederland nog niks bij. Dat is ook wel iets waar ik aan gewend geraakt ben.

Anyway. Bij zulke heftige regenbuien horen ook flinke onweersbuien. Dus in de avond hadden we een mooi schouwspel. Ik zat net terug op de bank toen ik de trillingen voelde. Niet eens zo heftig. Maar ik hoorde het deze keer niet aankomen door het weer buiten. Natuurlijk sloeg mijn hart direct op tilt.

De bevingen werden heftiger en heftiger en duurde ook veel langer aan. Alles trilde en kwam langzaam naar voeren. De boeken in de kast, de snuisterijen die op de kast staan en op een gegeven moment de kast zèlf. Ik zag hoe het plantje dat in een glas water wortel staat te trekken, langzaam naar de rand trilde en bijna omviel. Dit ging allemaal zo razendsnel, binnen de kortste keren trok ik de voordeur open, precies op het moment dat de buurvrouw dat ook deed. We hadden eigenlijk wel verwacht dat het nu over zou zijn, maar dat was het niet. Het ging door en door! Dus in een noodgang pakte ik de reismand van Mo. De vorige keer rende ik direct naar buiten en daar voelde ik me later heel schuldig over. Stel dat Mo wat overkomen was! De nachtmerries die ik sindsdien heb, gaan dus vooral over aardbevingen en een Mo die ik niet redden kan. Ik schrik iedere nacht minstens een keer wakker en voel dan gelukkig dat Mo vredig naast mij ligt te slapen.

Mo kon ik makkelijk pakken omdat ze in shock op de bank stond te snuiven met al haar haren overeind en grote zwarte ogen van angst. Verschrikkelijk zielig. Ik vind het al eng maar begrijp wat er aan de hand is. Dat kun je aan je kat of hond niet uitleggen natuurlijk. Even probeerde ze weg te rennen maar ik had haar al en stopte haar in de mand en zette deze buiten voor de deur. Daarna trok ik snel mijn laarzen aan, en pakte ik mijn sleutels.

In mijn haast had ik de mand niet goed afgesloten en wist Mo zich te bevrijden. “Nee! Mo! Mo! Kom hierrrr!!!!” riep ik uit en gelukkig luisterde ze min of meer. Slim is ze wel! Ze kwam weer even naar mij toe dus kon haar weer net op tijd pakken. Op dit moment beefde het nog steeds!

Omdat het zo hard regende en onweerde, konden we niet veel kanten op, dus bleven ik, Mo, de buurvrouw en haar hond die ook bang was beneden schuilen. Zij belde de mannen op dat ze thuis moesten komen. (Zul je net zien, hoe heftig het ook was, zij voelde niets omdat ze in een rijdende auto zaten! Ze zeiden nog lacherig “ach dat zal wel weer van het bouwverkeer komen” ..nou niet dus!)

Het duurde nog even voor ze er eindelijk waren. Ikzelf ging na een half uur weer naar binnen. Daarna vloog de elektriciteit er even uit. Niets vreemds met dit weer, maar na de hele gebeurtenis, nog minder prettig dan normaal al is.

Sinan kwam eindelijk en stelde me gerust. Later hadden we nog steeds geen stroom dus hij ging naar de buren om wat te gaan kaarten. Ik smeekte hem echt om niet te gaan, om bij me te blijven maar hij was maar een duur verder als het nodig was.

Toen hij daar al een poosje was, kwam er zo’n harde knal dat hij toch maar even bij me kwam kijken hoe het ging. Daar was ik blij om want ik begon al weer aardig nerveus te worden. Maar wat daarna gebeurde, zorgde echt even dat ik een hardstilstand kreeg.

Sinan ging nèt naar buiten. Hij deed de deur dicht en liep net naar de buren toe, toen de bliksem in een elektriciteitspaal zo’n 35-40 meter voor ons huis insloeg. Hij zág het gebeuren. We hebben rolluiken en ik zag eerst een abnormaal witte flits doorschijnen. Een fractie van een seconde leek het wel of er een bom naast ons huis insloeg. De knal was zó verschrikkelijk hard dat ik dacht dat alle ramen in ons huis in 1000 stukken zouden slaan. We trilde letterlijk op onze grondvesten.

Dat was het moment dat ik het echt uitschreeuwde. Ik was vooral bang dat er iets met Sinan was gebeurd omdat dit echt belachelijk dichtbij was. Ik trok met een ruk de voordeur open en zag Sinan geschokt in de deuropening van de buren staan. Daarna rende hij snel naar mij toe en is het huis niet meer uit gegaan. Na de aardbeving, en dit, had ik het ook ècht gehad. De angst die ik voelde bij de eerste aardbeving op 8 december was iets wat ik nog nooit zo hevig gevoeld had. Maar dit! Mijn god, was nog véle malen erger.

Ik durfde niet naar boven te gaan dus we hebben eerst even op de bank gelegen samen. Daarna heeft Sinan me toch overgehaald om in bed te slapen.

De nacht was lang. Ik sliep slecht en had vele nare dromen. Vanochtend om 7.00 uur zat ik dan ook direct recht overeind toen ik een lichte naschok voelde. Toen kwam ik er achter dat we nog steeds geen elektriciteit hadden.

Toen het eenmaal licht genoeg was, zag ik dat de velden buiten in zwembaden veranderd waren. Ook het zwembad had zeker 15 tot 20 cm meer water dan gisteren.

Gezien we nog steeds geen stroom hadden en de batterij van zowel onze telefoons, de laptop en de tablet leeg was, zijn we maar weer gaan slapen. Eenmaal in de avond begon ik me weer zeer onprettig te voelen. Erg nerveus.

Nu eindelijk na bijna 30 uur, hebben we weer stroom. En voel ik me weer iets rustiger worden. Maar goed slapen vannacht, zal er met alle gebeurtenissen van afgelopen dagen er nog even niet in zitten.

This entry was posted in Aardbevingen, Gee in Turkije | 2013. Bookmark the permalink.

3 Responses to 29 december 2013: Aardbeving 6.0

  1. Anna says:

    He wat naar zeg. Gelukkig hebben julllie nu wel dusdanig veel aardbevingen gehad dat je weet dat je huis ertegen bestand is.. Of ben je daar nog niet zo zeker van?

    • DigiGee says:

      Ik ben er zeker van dat ons huis kan tegen bevingen tot deze sterkte, maar wat er gaat gebeuren als er sterkere bevingen zijn, geen idee. Hoop dat we er ook niet achter hoeven komen.

  2. Anny says:

    Kan me levendig voorstellen dat je bang bent, zelf nooit een aardbeving meegemaakt maar dat je voor zoiets onnoemelijke angst kunt hebben lijkt me logisch, het is zo onvoorspelbaar en kan zulke grote vormen aannemen waar je helemaal geen invloed op hebt. Stormen en slecht weer worden aangekondigd maar een aardbeving komt onaangekondigd en dat maakt het zo eng. Heel veel sterkte!
    Liefs uit Holland

Geef een reactie...