Genieten van de zon

Met moeite deed ik mijn ogen open en draaide ik mij stijfjes om. “Ohh ik heb ècht geen zin om op te staaaaaaan” kreunde ik terwijl Sinan al aangekleed en wel aanstalten maakte om naar beneden te gaan. Daarna viel ik weer in slaap.

Het was al na twaalven toen ik mij ogen weer open deed. Mo maakte me wakker. Hard knorrend en met bijna gewelddadige harde kop stootjes. Vrolijk miauwend rende ze over mij heen om mij verder uit mijn slaap te halen. Op de grond lag haar speeltje, dat ze me altijd cadeau doet wanneer ze me wakker komt maken. En dat is dan uiteindelijk het signaal dat ik er ècht uit moet, want Mo is een volhardend poezenbeest dat mij niet meer met rust laat zodra ze besloten heeft dat ik er uit moet. Zucht. Oké.

Sinan zat beneden achter zijn computer en Mo rende zoals iedere dag uitzinnig achter mij aan. Mijn humeur hing onder het vriespunt omdat ik het koud had. Maar dat veranderde al snel toen ik het felle licht beneden door de ramen zag schijnen. De zon!

Toen besefte ik dat ik al ruim 5 dagen niet meer echt buiten was geweest. Ja om even op en neer te gaan naar Turkse les, of om snel even een boodschap te doen. Maar niet om echt even een frisse neus te halen.

Mooi weer houdt in dat Sinan naar Side gaat, en ik besloot mee te gaan. Terwijl hij naar zijn vrienden ging, liep ik naar de haven. Ik verbaasde me een beetje om de drukte terwijl ik om mij heen keek. Was het niet winter? En hoorde het dan niet verlaten te zijn en zo? Schijnbaar bleek ik niet als enige het idee te hebben gehad om te gaan genieten van de zon die zich na ongeveer een week met regen en onweer weer eens liet zien.

Het was in de haven dan ook moeilijk om een lekker plekje te vinden. De bankjes waren gevuld met dagjesmensen en toeristen. Dus bleef ik een beetje turen over het water tot een stel mensen enkele minuten later besloten om te gaan.

Het was de perfecte plek. Ik deed mijn jas uit, settelde mijzelf en deed mijn oordopjes in om muziek te luisteren. Ook had ik een nieuw boek meegenomen waar ik me voorlopig wel mee bezig zou kunnen houden.

Terwijl ik mijzelf op liet warmen door de zonnestralen, genoot ik van het uitzicht op de boten en de haven en ademde ik regelmatig even diep in om de zilte zeelucht in te ademen. Het deed me beseffen hoe erg ik die lucht gemist had! Uren zat ik verdiept in mijn boek. Af en toe kwam er een zwerfhond langs die even een paar aaien over zijn bol wilde en ik keek naar de mensen die rond liepen.

Op een gegeven moment werd ik opgeschrikt door een kus op mijn wang. Het was Sinan die kwam melden dat hij ging vissen. Toen ik keek hoe laat het was bleken er al 4 uur verstreken te zijn. De zon begon al lager te hangen maar was nog steeds warm en krachtig. Ik besloot met Sinan mee te gaan en liep naar de Apollo Tempel waar de jongens hun hengels uit gingen werpen. Ikzelf besloot hoog op de rotsen te gaan zitten. Daar had ik èn het perfecte uitzicht over de zee, over Sinan die ik zijn lijn steeds uit zag gooien, en ik had de zon tot het moment van ondergaan vol in mijn gezicht. Beter kon niet.

De zon ging al snel onder en ik genoot van het uitzicht. De lucht kleurde van fel blauw langzaam naar oranje rood en de zon verdween langzaam achter de bergen.

Daarna werd het fris en besloten we dat het genoeg was voor vandaag. Met een blos op mijn wangen en opgewarmd door de zon ging ik naar huis.

Ja. Dit was echt een heerlijke dag waar ik in mijn eentje verschrikkelijk van genoten heb. Dat ga ik vaker doen!

This entry was posted in Gee in Turkije | 2014, Weblog | Pictures included. Bookmark the permalink.

One Response to Genieten van de zon

  1. Anny says:

    Hoi Gee, alhoewel al je foto’s prachtig zijn spant de laatste wel de kroon, wat een juweeltje zeg!!
    Liefs, Anny

Geef een reactie...