Dag vetjes!

Al weken zeg ik “kom op schat! Laten we nu echt aan onze conditie gaan werken en die wintervetjes er af sporten!” en op een iets nettere manier vraag ik regelmatig mijn buren omdat ik weet dat zij dat ook willen. Maar het enige wat ik steeds hoor is “Ja komt nog” of “geen tijd”  of “ik heb nu geen zin” of “ik moet het eerst even bespreken” of gewoon een simpel “vandaag niet” en dat soort uitstelantwoorden. En ja, van uitstel komt afstel. Zo blijkt al weken, zo niet maanden.

Het erge is, dat ik het daarmee zelf ook uitstel. Want ik wil wel graag, maar heb die extra buffer nodig. Iemand die mee gaat, omdat ik anders niet over die drempel getrokken kan worden in de begin periode. Want alleen doe ik het blijkbaar niet. Dat was wel anders! Ik kan me nog goed herinneren hoe ik iedere dag hardlopend naar de duikschool ging, en daarna nog even wat baantjes ging zwemmen. Dat was in 2012, tot we in augustus een flink ongeluk kregen met de brommer en mijn been open lag. Het genezen duurde lang en staan was zelfs al hels, dus dat sporten heb ik abrupt moeten stoppen en heb ik daarna niet meer opgepakt.

Dus ja, ik maak mij er net zo schuldig aan. Naar een sportschool gaan zou ik zo gedaan hebben, ware het niet dat ik er geen geld voor heb.

Nu was ik het toch echt zat en wil toch wel een beetje fit met het nieuwe seizoen beginnen. Wat zeg ik, ik wil graag met 10 kilo minder naar Nederland in maart! Dus was ik al begonnen met minder snoepen en meer fruit en groente. Ook waagde ik maar weer een poging en vroeg ik weer of mijn (te zware) wederhelft echt niet mee wilde gaan. Echt antwoorden kreeg ik niet.

Heel verbaasd was ik dus wel toen hij vanavond uitgelaten binnen kwam. “Morgen gaan we hardlopen!” ..eh. Oké. Vanwaar die switch? “Ja, we gaan met de buren. Die willen ook..”

..neee… echt?!

Dat viel dus wel even verkeerd. Al zo vaak en al zo lang heb ik hen gevraagd. En er gebeurde steeds maar niets. Zelfde geldt voor mijn wederhelft. Echt veel zin had hij niet. Ook niet toen ik al een paar keer aangegeven had dat we eventueel met de buren konden gaan.

En nu had hij met de buurman gesproken en moet het allemaal direct morgen! Waarom niet toen ik het vroeg? Waarom weegt de mening van de buurman zwaarder dan mijn mening? En dat werd niet begrepen. En ik begrijp het ook nog steeds niet waarom het nu in eens wel kan na 1 keertje kletsen met de buurman, terwijl ik het al zo vaak gevraagd had aan iedereen.

Anyway. Ik moet er maar blij mee zijn want nu gaat het dus eindelijk gebeuren. Weer wat beweging in onze kont! Morgen dus. Hardlopen. Ik heb er zin in! Laat de vetties maar verdwijnen en de zomer maar komen 😉

En intussen? Zit ik thuis netjes aan een kop thee (oké wel gesmokkeld en een schepje suiker genomen wat ik normaal niet doe!), en de mannen bij de buren aan de alcohol. Die zijn zichzelf vast wat moed aan het indrinken;) Want deze keer komen ze er ècht niet meer onder uit! (En nee, ik ook niet!)

This entry was posted in Gee in Turkije | 2014. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...