Een onrustige week

Na een week schuilen in huis met de rolluiken dicht, was het vandaag een dag om uit de schuilplaats te kruipen en lekker naar buiten te gaan.

Sinds een week leek de winter dan eindelijk gekomen te zijn. Niet qua afwezigheid van warmte, maar wel qua aanwezigheid van de vele regen! Ik kan het niet genoeg zeggen. Dan denk je als Hollander het allemaal wel te kennen. Regen en wind. Maar dan heb je de buien in Turkije nog niet mee gemaakt!

Omdat we omringd zijn door bergen, lijken de donders wel extra hard door te galmen, of dichterbij te zijn. Het is bijna eng en onheilspellend te noemen. Vooral als het zo hard dondert dat je bang bent dat de ramen uit hun voegen zullen springen en de bijna iedere dag zonder stroom zit. In een week zijn er dan ook heel wat kaarsen doorheen gegaan.

Afgelopen vrijdag had ik met Lisa, die nu ook in Side woont, afgesproken bij de Doruk Pastanesi. Dit is een gevaarlijke plek, gezien je ogen bij binnenkomst getrakteerd worden op heerlijke gebakjes, verse koek en mooie taarten. Maar we hielden ons sterk en genoten van heerlijke toast (één van de beste in Side als je het mij vraagt) Maar om hier te komen moest ik wel eerst nog even door de regen. Ik vertrok toen er even een regenpauze kwam maar toen ik nog niet eens halverwege was brak het weer los. Zelfs mijn regenjas bleek niet waterproof te zijn dus doorweekt kwam ik aan. Desalniettemin hebben we het heel gezellig gehad! Hoewel ik tussendoor wel berichtjes kreeg van Sinan die me voor gek verklaarde. Turken zetten namelijk alles in de wacht als het regent. Mis je daarom een belangrijke afspraak? Of kom je te laat op je werk? Het zij zo. En dat schijnt niemand erg te vinden. Want door de regen ergens naar toe, dat is verschrikkelijk! Het is net of ze er allergisch voor zijn. Dat wij Nederlanders evengoed door de stromende regen naar ons werk moeten, is voor een Turk ondenkbaar!

De dag er voor moest ik er ook zijn voor een meeting met andere expats die in Side wonen, maar toen kon ik gelukkig wel droog over komen. Was ook weer heel gezellig en heb weer wat nieuwe meiden leren kennen, wat altijd leuk is.

Thuis was ik deze week net aan een nieuwe baan begonnen waarbij ik via Skype veel naar Nederland moet bellen. Baalde dus wel dat juist déze week onze altijd-zo-stabiele internetverbinding raar ging doen. Eerst dachten we nog dat het aan het weer lag. Geen vreemde gedachten gezien de vele uitval van elektriciteit. Maar om als we die dan wel hadden ook nog eens zonder internet te zitten, dat ging wel irriteren. Op een gegeven moment hebben we toch maar even gebeld. Toen bleek dat het helemaal niet aan het weer lag, maar dat er iets mis was met ons signaal. Dat zou binnen 48 uur opgelost worden en nu aan het einde van de dag is dat dan ook gebeurd. Yay!

Gezien het weer deze week, was het wel lekker dat vandaag de zon weer scheen. Balen dat we geen internet hadden nog maar ik noem het maar een geluk bij ongeluk, want nu kon ik ook weer even lekker naar buiten. Gisteren was het al iets minder regenachtig maar daar hadden we niet zoveel van gemerkt omdat we gezellig bij zwangere vriendin Ilse op bezoek waren samen met Mayra en Filiz en hun kleine dreumessen.

Vandaag ging ik echter maar met Sinan mee naar Side. Hij ging kaarten met zijn vrienden en ik nestelde me weer op ‘mijn’ bank in de haven om te genieten van de zon en het uitzicht. Sinan kwam later nog met thee en ontbijt dus mijn dag begon heerlijk. Voelde me op en top gelukkig!

“Schatje, je doet dat al die jaren al. Keer op keer wanneer je me ziet, is het net of je me voor het eerst ontmoet hebt” doelend op mijn complimentjes dat ik hem er zo goed uit vind zien en hem dan een dikke knuffel geef.  En nou, dat is toch ook zo, dat ik iedere keer weer blij ben om je te zien? En ja, ik vind je nog net zo knap, en voel nog steeds net zo veel vlinders. Dus dat is alleen maar goed toch? Was mijn reactie. Daar kon hij alleen maar op glimlachen. Zo zaten we nog even te genieten in de haven, tot hij weer terug ging naar zijn vrienden voor het volgende kaartspel en ik mij weer verdiepte in mijn boek.

Later besloot ik dat het genoeg was geweest. Sinan stelde voor om mij naar huis te brengen, of me de brommer mee te geven zodat ik zelf kon gaan. Maar ik koos voor een lekkere wandeling naar huis, die uiteindelijk een uurtje duurde. Onderweg genoot ik van het uitzicht op de bergen en van de oude ruïnes, waar ik ook meteen maar wat foto’s van maakte.

O ja, nog het laatste nieuws: Ik heb een ticket geboekt! 25 februari kom ik een weekje naar Nederland. Yay! Ik kijk er echt enorm naar uit. 6 maart ga ik weer terug en ik mag 30 kilo meenemen, dus ik ben alvast aan het bedenken waarmee ik mijn koffer vol ga stoppen 😉

(Bekijk hier de foto’s die bij dit verslag horen)

This entry was posted in Gee in Turkije | 2014. Bookmark the permalink.

2 Responses to Een onrustige week

  1. Pingback: Een onrustige week | Fotolog | DigiGee | Online

  2. margot says:

    Heerlijk dat je komt. Nog een maandje :-)). Maar wat is Side toch mooi! Heerlijk.

Geef een reactie...