Zelfstandigheid (Met de bus)

Wanneer ik met de bus ga, voel ik een heerlijke vrijheid. Een gevoel van onafhankelijkheid die voor mij  hier in Turkije veel meer betekenis heeft dan in Nederland omdat je het daar zo gewend bent, en je het na het emigreren hier opnieuw moet verkrijgen. Ik geniet er van om zelf de bus te pakken. Om door de stad te rijden en te genieten van het uitzicht dat aan ons voorbij gaat. Ik geniet van de mensen die ik in en uit zie stappen en dat ik zelf in het Turks kan zeggen wanneer ik er uit wil. Of aan kan geven waar ik naar toe wil. Het is leuk om andere buitenlanders te helpen, die geen woord Turks begrijpen en niet goed aan kunnen geven waar ze naar toe willen.

In Nederland zijn het heel vanzelfsprekende zaken. Gewoon even de bus of trein pakken. Maar hier in Turkije heeft het echt wel even geduurd voor ik dat helemaal zelfstandig deed. In het begin kende ik de omgeving niet, dus bracht Sinan me overal naar toe. Dat doet hij nog steeds wel eens, maar het is toch fijn dat je zelf kan beslissen of je thuis blijft, of gewoon even lekker met de bus naar de stad gaat om te shoppen met je vriendin.

Op een gegeven moment leer je de omgeving wel kennen natuurlijk. Te beginnen met een enkele herkenningspunt. Bloednerveus dat je het per ongeluk niet ziet en vervolgens heel ergens anders uit komt dan je wilde, totdat je de hele route wel uit je hoofd weet. Maar daarna zat ik nog steeds met de taal. De chauffeurs kunnen meestal wel een woordje Duits en ook met een simpel “stop!” kom je er ook wel. Maar als ik dan iets zei, wilde ik dat wel netjes doen natuurlijk! Dus evengoed combineerde ik mijn tripjes dan met Sinan, als hij toevallig ook die kant op moest. Ook wel makkelijk, maar daar leer je niets van 😉

Nu de taal mij steeds meer eigen wordt en ik alledaagse dingen gewoon kan zeggen zonder te stotteren of er lang over na te denken, is die ‘nieuw verworven vrijheid’ best fijn. Heel erg fijn zelfs. Want niets is zo vervelend om op te groeien in een cultuur waarin geleerd wordt dat je een onafhankelijke vrouw bent, en je dat ook gewend bent, en vervolgens in een situatie terecht komen waarin je qua gevoel stom-doof gemaakt wordt omdat je niets kent en niets begrijpt. En hoe lang je in die staat verblijft, hangt natuurlijk deels wel van je eigen inzet af. Bij mij duurde het even voor ik de taal onder de knie kreeg en nog steeds ben ik dagelijks wel aan het worstelen met woorden en grammatica. Maar vroeger kwam ik -vreemd genoeg- bijna niet met andere Turken in aanraking waarmee ik echt Turks moest spreken. Nu is het evengoed geen moeten (Kijk maar naar Sinan en mij. Zelfs als ik Turks tegen hem spreek krijg ik meestal een Engels antwoord van hem!) maar het hoort bij de integratie en als ik binnenkort voor een dubbele nationaliteit ga, dan is de basis kennis van Turks wel een must. Maar bovenal leer ik het graag omdat ik het wil. Omdat het de taal van mijn liefje is en ik het frustrerend vind als ik gesprekken niet kan volgen of mijn gevoelens niet kan uitten!

Maar zelfstandigheid is hier iets aparts. En voor een expat zoals ik dat in een vreemd land gaat wonen, en het leven weer opnieuw op moet bouwen, is het toch wel heerlijk als je op een gegeven moment op het punt komt dat je weer kan genieten van die zelfstandigheid. Zelf boodschappen doen, zelf rekeningen betalen of geld wisselen, zelf met de bus..Het is de kers op de taart. De beloning na hard werken.

Dus, met de bus. Dat is altijd wel leuk en ik zie het ook als een apart uitstapje. Met de bussen (dolmuş) wat letterlijk gevuld of volle bus betekent, maak je altijd wel wat mee. In de zomer ben je ook letterlijk op elkaar gepakt als sardientjes en dat is dan wel even wat minder als het buiten 45 graden is en je onder een zwetende oksel hangt. Maar de bussen rijden dan gewoon met de deuren open! Regelmatig hoor je traditionele Turkse muziek door de speakers schallen en als je ergens in wil stappen of uit wil stappen geef je dat gewoon aan. Of er nu een halte is of niet. Of het nu op de vluchtstrook van een weg is of niet. Ze stoppen wel voor je! En dan heb je natuurlijk nog de prijs. Tegenwoordig betaal ik 2,50 TL voor een enkele rit. Nog steeds heel goedkoop natuurlijk maar dat was 5 jaar geleden wel anders toen diezelfde rit nog 1,25 TL kostte. Evengoed nog een schijntje vergeleken met de prijzen in NL.

Het zijn in ieder geval maar kleine dingen. Waar je zelf misschien “hee, wat gek” bij denkt als je dit zo leest. Maar feit is, dat je op een gegeven moment gewoon echt blij en trots bent, op ieder dingetje wat je zelfstandig kan doen. Tot het doodnormaal voor je is en je zoals vanouds, niet beter weet. Maar dan nog heb je de herinneringen aan hoe het was. En je zal niet vergeten hoe hard je er voor gewerkt hebt om op dat punt te komen. Maar zodra je inderdaad zo op die levensreis terug kan kijken dan kan je wel echt zeggen dat je emigratie succesvol voltooid is :)

Ikzelf ben daar nog niet helemaal, maar ben wel goed op weg. Turks level 2 is inmiddels voltooid en binnenkort starten we met level 3. De volgende stap daarna is zoals ik al schreef, het aanvragen van de Turkse nationaliteit. Voorlopig heb ik die nog niet gezien de procedure ongeveer een jaar duurt, maar het is weer een uitdaging waar ik me op verheug!

This entry was posted in Gee in Turkije | 2014. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...