Dag twee – Yay! Moeilijkste is gedaan

Zoals ik gisteren vertelde, moesten we een nieuw trouwboekje hebben voordat we de aanvraag voor de Turkse nationaliteit kunnen gaan doen. Dit omdat de namen van mijn ouders er niet helemaal goed in staan.

Vandaag gingen we dus eerst naar de opzichter van de gemeente. Daar moesten we een papier halen wat de aanvraag van het nieuwe trouwboekje mogelijk maakt. Ik begreep er niets van, toen we voor een lokale kleine supermarkt stopten en daar naar binnen gingen. Wat moesten we daar nou gaan doen?? Het werd al snel duidelijk dat deze opzichter er dubbele praktijken op na houdt. Zijn praktijken als opzichter worden vanuit het supermarktje geregeld, terwijl hij daarnaast ook gewoon verkoopt. Dus terwijl jij daar staat met je papieren om dingen te regelen, moet je soms even aan de kant omdat iemand zijn brood wil komen betalen. Of een pakje sigaretten wil.

De opzichter gaf ons een papiertje mee, en daarmee moesten we naar een andere opzichter van de gemeente toe. Ik kreeg grote ogen toen we in Side bij een kapperszaak stopte…Het zál toch niet??? De één in een supermarkt, de ander in een kapperszaak?? Kan het nog gekker?! Met grote ogen keek ik naar de oude man die ons verder hielp. Het bleek de opzichter te zijn maar gelukkig werkte hij niet vanuit de kapperszaak (zou serieus kunnen, ik bedoel maar…. in een supermarkt aan de kassa?) We moesten naar Side toe met hem voor een ander papiertje. Maar op dat papiertje moesten onze pasfoto’s op. Ja… die waren dus in de maak in Manavgat. En om daar nu heen te gaan, dan weer terug naar Side en vervolgens weer naar Manavgat? Dat was een beetje teveel van het goede. Gelukkig wist ik dat ik thuis nog wel een pasfoto had maar die moesten we dus eerst op gaan halen voor we naar Side konden.

Eenmaal in Side werd er een formulier ingevuld, en ja ook de namen van onze ouders kwamen er weer op. Hup wat stempels er op, handtekeningen zetten en dat was klaar.

Daarna gingen we naar Manavgat. Eerste halte: de foto’s ophalen. Vervolgens gingen we weer naar het gemeentehuis. Daar was het verschrikkelijk druk! We moesten een half uur wachten tot we aan de beurt waren en toen dat eenmaal zover was zaten we zeker nog 45 minuten omdat de man die ons nieuwe trouwboekje ging maken er lekker de tijd voor nam.

Het voelde alsof we weer opnieuw gingen trouwen. Het grote boek waar alle huwelijken in geschreven worden met pasfoto’s er bij werd er bij gehaald en ons huwelijk werd er opnieuw ingeschreven. De man moest nu wel de naam van mijn ouders goed opschrijven en we hadden al aangegeven dat alleen dat aangepast moest worden. De rest was wel goed. Maar hij was blijkbaar bang dat het wederom fout ging dus bij ieder nieuw woord vroeg hij of het correct was. Ook daar moesten natuurlijk weer foto’s in. Die foto’s in het trouwboekje, in het grote boek en op dat papiertje van de opzichter moesten de zelfde zijn. Gelukkig had ik er nog 3 van in totaal. Anders hadden we éérst weer in Side een nieuw formulier moeten halen en er een nieuwe foto op moeten doen, en dan weer naar Manavgat terug gemoeten. Gelukkig was dát niet nodig!

Nadat het trouwboekje gemaakt was moest er weer iemand anders een stempel en handtekening op zetten. Daarna moesten we weer naar iemand anders voor nog een handtekening en daarna konden we de nüfus kağıt örneği in drievoud ophalen. Ook die kregen stempels en handtekeningen en na meer dan anderhalf uur stonden we dan ein-de-lijk weer buiten. Met alle papieren! Wat een opluchting!

Vervolgens moesten we naar een kantoor om de internetaansluiting te laten verhuizen naar onze nieuwe woning. Weer een nummertje trekken. Weer een kwartier wachten. Waren we eindelijk aan de beurt, kregen we te horen dat we nu ergens anders moesten zijn. Dus gingen we daar naar toe, bleek het een serverruimte te zijn waar twee bureau’s in gepropt waren. Bloedheet en daar stonden ze dan met 5 collega’s te discussiëren over iets. Waren we daar na weer een kwartier eindelijk aan de beurt, bleek dat we daar niet moesten zijn. Of dat ze ons in ieder geval niet konden helpen. Ze zeiden dat we die aansluiting zelf konden verhuizen, voor zover ik het begrepen heb in ieder geval. (Hoe? Geen idee, dat regelt Sinan wel haha)

We wilde ook naar de belastingdienst om mijn telefoon te kunnen openen, maar die was helaas al gesloten. (ook een heel verhaal, die werkt al een paar maanden niet omdat ik hem te vroeg had geregistreerd, terwijl mijn oude gsm nog geen 2 jaar geregistreerd was. Dus blokkeerde de overheid mijn telefoon en moest ik eerst het land uit en weer terug komen voor ik mijn gsm weer kan deblokkeren) Dit gaan we dus morgen maar regelen. Of komende week in ieder geval. Ook moeten we nu aan de verhuizing beginnen èn we moeten nu echt beginnen aan het duikcentrum, anders kunnen we niet op tijd open. Genoeg te doen dus de komende tijd!

 

Uiteindelijk hebben we snel even in Manavgat gegeten en zijn we daarna even naar het duikcentrum gegaan om te kijken hoe het er voor staat. Het hotel waar we zitten is weer in handen van de eigenaar en heeft dus een naamsverandering ondergaan en wordt opgeknapt. Het ziet er al prachtig uit!

Zo, de papieren bij het gemeentehuis, naamswijzigingen en het trouwboekje zijn in ieder geval geregeld. De volgende stap: kopieën maken van vanalles en dan volgende week een nieuw verblijfsvergunning aanvragen. Ook daar weer adres aan laten passen en de namen van mijn ouders, maar dat schijnt allemaal stukken makkelijker te gaan.

En nu? Nu nog snel even mijn huiswerk af maken wat over een uurtje moet ik weer naar Turkse les!

This entry was posted in Gee in Turkije | 2014, Turkse nationaliteit. Bookmark the permalink.

One Response to Dag twee – Yay! Moeilijkste is gedaan

  1. Hallo Gee! Wat leuk dat ik jouw blog vind! Ik kom over 2 dagen naar Side. Ben een vrouw van 56, met het waanzinnige plan in Side te gaan wonen. Ik blijf 2 weken. Zou ik je mogen ontmoeten om informatie uit te wisselen? Ik verblijf in leda beach. Groetjes, Henriëtte

Geef een reactie...