Eindelijk mag ik het zeggen: ZWANGER!

2009. Het eerste gesprek dat ik met Sinan voerde ging op zijn aansporen al heel snel een serieuze richting op. Hij stelde me vragen zoals hoe ik over kinderen dacht. Wilde ik dat? Ik uitte direct mijn kinderwens, die al heel erg lang bestond. Dus ja, heel graag wil ik een kindje!

De jaren er na merkte ik dat de wens bij Sinan ook groeide. Hij was altijd al super leuk met kinderen en raakte altijd vertederd bij het zien van hem met een kind in de armen. Maar helaas maakte we allerlei dingen mee die de mogelijkheid op het krijgen van een kind bemoeilijkte. Denk aan 9 keer verhuizen in 5 jaar tijd. Of de financiële moeilijkheden die we kregen na aankoop van het duikcentrum omdat de oude eigenaar het zo nodig vond om ons te belazeren.

Zien dat vriendinnen om mij heen zwanger werden, was dus niet altijd makkelijk voor mij. Soms lag ik huilend in bed, verscheurd door de afwezigheid van een kindje terwijl de wens zo diep, diepgeworteld lag. Sinan begreep dat niet goed. De wens was er ook wel bij hem maar hij snapte echt niet dat de hormonen op een gegeven moment met je aan de haal gaan. Klepperende eierstokken noemen ze dat geloof ik wel eens? 😉 Het was op een gegeven moment dus ook een gevoel wat ik maar weg stopte, met 1x per maand hoop. Een klein kansje.

Dat ik in april mijn maandelijkse periode niet in ging, was voor mij direct de bevestiging. We waren niet bewust bezig met zwanger worden dus toen ik aangaf dat ik het wel eens kon zijn, schrok Sinan verschrikkelijk en zei dat hij helemaal nog geen kinderen wilde hebben. Hij was bang voor de gevolgen op ons toch al niet zo makkelijke leven. Hoe zouden we het moeten doen met het duikcentrum? Konden we er wel voor zorgen? Zou hij wel een goede pappa zijn? Hij was zo geschrokken dat ik de eerste paar weken niet eens een zwangerschapstest mocht doen! Maar op een gegeven moment moest hij er toch echt aan geloven. Ik was er al vrij zeker van maar zo’n test doen is toch wel een fijne bevestiging!

Toen Sinan eindelijk zover was, wilde ik naar de winkel gaan. Maar Sinan stond er op om zelf de testen te halen. Twee, want ja de eerste zou misschien wel fout kunnen zijn. Sinan moest daarna weer weg en ik wilde echt niet langer wachten, dus besloot ik de test alleen te doen. Deze was direct een heel duidelijk: JA! En toen was het wachten op de terugkomst van Sinan. Ik was dood nerveus, want hij zei eerder immers dat hij het eigenlijk niet wilde. Dus hoe moest dat nu?

Toen hij de deur open deed stond ik al te wachten met de test in mijn handen. “En, en?! Are you pregnant?!” vroeg Sinan met een grote glimlach. “Honey, I am pre….” en meer kwam er niet uit. Ik stortte in snikken uit en keek nerveus naar Sinan. De reactie van hem die volgde lieten al mijn twijfels varen! Ik keek naar hem terwijl hij naar me toe kwam lopen. Ik zag de tranen echt letterlijk uit zijn ogen springen! Hij nam me in zijn armen en vertelde me hoe blij en gelukkig hij was. Samen huilend van geluk, in elkaars armen.. het was geloof ik het mooiste moment uit mijn leven!

Daarna gingen we zitten en praatte we wat en niet veel later besloot Sinan zijn familie te bellen.  En weer kwamen de tranen en mijn hart liep over van geluk bij het zien van zijn geluk en trots :)

Natuurlijk kon ik het ook niet voor mij houden, dus mijn familie wist het al snel alsmede goede vriendinnen. Zulk nieuws kun je echt niet lang voor je houden! Vervolgens zei Sinan dat ik over een paar dagen de tweede test ook maar moest doen. Want stel je voor dat de test een onjuiste uitslag toonde?

Na een poosje werd het tijd om naar de dokter te gaan. Ik kreeg een echo en daaruit bleek dat ik iets korter zwanger was dan ik dacht. De datum werd dus met 5 dagen bijgesteld. De baby was nog maar 6 mm lang. 6 mm! En toch hoorde ik al een krachtig hartje kloppen. Wat ongelooflijk bijzonder! Daarna mocht Sinan ook de kamer in en kregen we samen het hartje nog een keer te horen. Echt het mooiste geluid wat ik ooit gehoord heb! Het is heel bijzonder wat de hormonen met je doen. De liefde die ik nu al voel voor ons ongeboren kindje is echt niet met een pen te beschrijven.  De glimlach die ik op Sinan zijn gezicht zag, de trots die zijn ogen uitstraalde… ik zal het nooit vergeten!

Sindsdien razen de hormonen in een noodvaart door mijn lichaam. Ik voel me heel relaxed onder de zwangerschap maar in de nachten lijkt het er daar niet op. De dagen van lang en diep slapen zijn verleden tijd. Waar ik eerst makkelijk tussen de 11 en 13 uur per nacht kon slapen, lig ik nu iedere nacht te woelen. Ik slaap licht en heb last van heftige dromen. Zo erg zelfs dat Sinan mij iedere nacht wakker moet maken omdat ik lig te schreeuwen in mijn slaap. Ik herinner me meestal niets…maar word wakker met doodsangsten. Soms hoor ik “je zal vast bang zijn voor de zwangerschap, de bevalling of wat er na komen gaat” maar dat is dus helemaal niet zo. Het blijkt echt de invloed van de hormonen te zijn en wat dat betreft hoop ik dat het snel weer over gaat! Ook had ik eerst een honger die niet te temmen was. Eten eten eten. Kon aan niks anders denken! Maar nu moet ik oppassen. Ik heb honger en afkeer voor eten tegelijk. Ik moet eten om me goed te voelen maar dat valt niet mee als je met tegenzin naar je eten zit te kijken. Gelukkig weet ik het nu en ik doe mijn best. Soms kan ik een hele pizza op maar op dagen als vandaag hou ik het maar bij yoghurt en wat fruit.

Mo’tje heeft ook heel goed door wat er gaande is. Zij is ook veranderd in een poes die me iedere dag wel even een heerlijke ‘massage’ komt geven. En als het aan haar ligt slaapt ze voortaan alleen nog maar op mijn buik. Dingen die ze voorheen echt nooit deed! Grappig om te zien dat zij ook doorheeft dat er iets gaande is. Klagen doe ik natuurlijk niet. Ik vind het heerlijk om lekker met haar te kroelen.

En natuurlijk Sinan. Wat heeft hij een metamorfose ondergaan! Natuurlijk was hij al lief maar hij doet nu echt extra zijn best. Heel lief om te zien en ook best wel fijn, nu ik me soms wat onstabiel voel. Het kindje, nog zo klein, heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht. Ik weet zeker dat hij een geweldige pappa zal zijn. Dat is hij namelijk nu al! Ik ben geloof ik nu al zijn nummer 1 niet meer 😉

Met de kwaaltjes valt het naast de dingen die ik noemde vooralsnog dus nog wel mee. Wat niet is kan nog komen natuurlijk maar er zijn vrouwen die het in een eerder stadium al erger getroffen hebben.

De vooruitzichten. Veel babyshoppen natuurlijk. Ik kom in September 3 weken naar Nederland zodat ik er lekker kan shoppen met vrienden en familie en dat iedereen me nog even met een zwanger buikje mee kan maken! De baby komt eind december, of misschien zelfs in het begin van januari dus ik heb de hele zomer de tijd. Dat houdt dus ook in dat ik rustiger aan moet doen. En dus wat vaker aan het zwembad te vinden zal zijn in plaats van op het strand bij het duikcentrum. In ieder geval zijn Sinan en ik beide zielsgelukkig en kijken we uit naar de komst van onze kleine!

 

This entry was posted in Gee in Turkije | 2014, Zwanger. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...