Ah die hormonen

Zwanger. Hoera! Je lichaam geeft je er naast een kind, een gratis cadeautje bij. Hormonen! Wat een  invloed die dingen hebben op je hele welzijn, dat merk je pas echt wanneer je zwanger bent. En hoe! Hieronder een paar voorbeelden.

Speurneus!
Sinds ik zwanger ben ruik ik alles beter dan ik ooit geroken heb. Wat een godsgeschenk was het in het begin. Met plezier stak ik mijn neus tussen de etenswaren. Zowel thuis als in een restaurant, vaak tot schaamte van mijn wederhelft. “Hee! Doe dat nou niet!” siste hij me dan weer toe… en keer op keer kreeg hij dan als antwoord  “maar schatje, rúik je dan niet hoe lékker dat is?! Ruik dan! Ohhh het is zo lekkkeeeer!” en vervolgens duwde ik zijn neus dan net zo diep als ik mijn neus er in gestoken had. Vol afschuw keek hij me dan aan. Met een blik van ‘die is echt gek geworden’.

Natuurlijk vond hij het niet zo erg als geroken moest worden of iets nog wel houdbaar was. “Schat ruik ‘es even aan de kip! Issie nog goed of moeten we het weggooien?” De uitslag was geheel aan mijn reactie te zien. Ofwel ik dook er met mes en vork op af, ofwel ik rende kokhalzend naar het toilet. Ja handig hoor!

Nu een paar weken later doe ik dat nog steeds trouwens. Maar nu vooral om op te sporen waar de ranzige lucht die ik nu weer ruik vandaan komt. Of om te ruiken of het nog wel goed is. Trekt iemand 50 meter verderop een pot van het een of ander open, dan hoor je mij een seconde later zeggen “uhm, eet dat maar niet!”. Als een echte speurneus ruik ik nu álles. En dat is inmiddels niet altijd meer een gift te noemen. Als er ergens een ranzig luchtje is, weet die geheid mijn neusgaten te bereiken.

Pink dat traantje weg
Ach ja, de waterlanders. Nu was ik altijd al een persoon die vrij snel de sluizen open trekt maar nu is er geen houden meer aan. Was ik woedend, rolde de tranen over mijn wangen. Zag ik een erg goede emotionele film, rolde de tranen over mijn wangen. Gebeurde er iets waanzinnigs moois, jup, rolde de tranen over mijn wangen. Nu zijn het alleen geen traantjes meer. Noem het eerder een waterval! De Havasupai Falls is er niks bij.

Laatst had ik zo slecht geslapen dus ik was erg moe. Ik was naar huis gegaan maar hoe moe ik ook was, slapen kon ik niet. En toen belde mijn wederhelft me om te vragen hoe het ging. En ja hoor, daar brak de dam open. Met dikke halen en natte wangen snikte ik “ik ben zoooo moehhoeeeee! Waaaaaaaaaaahhhhh” en die man van me had me toch de schrik. “Eh, schat.. oké oké. Het is goed! Ik uhm. Eh. Ik moet gaan. Tot later!”

Het duurde nog een kwartier tot ik mijzelf weer rustig kreeg en daarna zakte ik lekker onderuit op de bank om een filmpje te kijken. Waar natuurlijk weer de nodige tranen bij kwamen kijken. Zo nu tijdens het opschrijven en terwijl ik terugdenk, beginnen mijn ogen zich weer te vullen. Snik.

Blijf met je tengels van mijn spullen af!!
Iedereen weet wel dat ik vrij slecht tegen onrecht kan. En wow is dat even high-lightened nu! Vooral nu voel ik me heel beschermend. En bezitterig. En egoïstisch! Daar kwam die arme man van me ook op een harde manier achter.

Terwijl ik thuis al 3 waterkannen heb, moest en zou ik de twee waterkannen die ik in de winkel zag kopen. Want de motiefjes waren zo leuk! Trots als ik was namen we die dus mee naar huis en later besloot ik 1 er van mee naar het duikcentrum te nemen zodat ik daaruit mijn water kon drinken.

Helaas gebeurde het een week later dat ik me niet goed voelde en twee dagen thuis bleef. Toen ik daarna terug kwam, was mijn waterkan nergens te bekennen. Ik deed navraag en mijn man bleek hem weggegeven te hebben aan iemand van watersport die hem echt zo leuk en mooi vond en hem graag wilde hebben. Ik ben er niet trots op. Maar ja ik ben mijzelf nu ook niet helemaal dus daar verschuil ik me maar achter 😉 maar je raad het vast al. De bom barstte.

De longen uit mijn lijf schreeuwend en weer met dikke tranen en gesnik schreeuwde ik waar hij potverdikkie het lef vandaan haalde om MIJNNNNNNN WATERKAN zo maar weg te geven. “DIE WAS VAN MIJ!!!! HAAL HEM TERUGGGGGGG!!!!” huilde ik diep verontwaardigd om dit hoogverraad. Sinan, de arme man niet van kwaad bewust, schrok enorm van mijn reactie en sputterde zachtjes “Maar… maar.. het was maar een waterkan? Je hebt er nog zo veel meer thuis!” “WAAAAAAAAAAHHH. Maar het was wel MIJN WATERKAN!!!” (terwijl het echt niet zo’n bijzonder ding was, dat voorop gesteld)

De hele situatie was zo absurd dat Sinan op een gegeven moment in lachen uitbarstte en mij in zijn armen nam om me te troosten. Liefdevol veegde hij mijn tranen weg en beloofde hij me er wel 100 nieuwe voor me te kopen als ik dat zou willen. En ik op mijn beurt snikte beschaamd dat het me speet en dat het echt de verrekte hormoontjes zijn die dit met me deden.

Sinan zei (heel wijs van hem) dat het gelukkig allemaal wel mee viel. Zo’n hormoonmonster ben ik ondanks deze enkele uitvallen gelukkig nog niet 😉 Uiteindelijk heeft het zeker nog een week geduurd voor ik er over heen was dat hij mijn waterkan weggegeven had.

Sleeping Beauty
Slapen vind ik altijd lekker maar onder invloed van de hormonen gaat dat niet altijd van een leien dakje. De eerste weken sliep ik heerlijk. Diep. En vele uren per nacht. Maar daar kwam plots verandering in. Van de ene op de andere dag kon ik de slaap in eens niet meer vatten en als dat wel lukte had ik de meest gruwelijke nachtmerries die ik ooit gehad heb. Dat was niet fijn voor mij en ook niet voor Sinan, die mij iedere nacht wel wakker moest maken omdat ik lag te schreeuwen van angst in mijn slaap. Achteraf voelde ik dan alleen nog de angst in iedere vezel. Maar de beelden kon ik me dan niet meer herinneren. (En maar goed ook)

Inmiddels ben ik vrij van nachtmerries. Soms slaap ik heerlijk (laatst nog 20 uur op een dag). Dan droom ik over baby’s en knuffelen en borstvoeding en allemaal termen waar ik nog geen verstand van heb. En soms lig ik uren wakker, wachtend tot mijn ogen zwaar worden en ik me loom begin te voelen.

Softy!
Ja ja. Deze zwangere is echte een softy aan het worden. De moedergevoelens woeden als een haard in me. Baby’s. Mensen baby’s. Dieren baby’s. Planten baby’s. Fluffy klein en schattig. Kinder kleertjes en zelfs kleine bloemetjes die uit komen. Alles is schattig en leuk en lief en mooi en hoor je mij “aaahhh kijk nouuuuu! Schatje kijk kijk kijk!” op zeggen.

Met een wazig fuzzy gevoel kijk ik regelmatig gelukzalig om mij heen en geniet ik. Van alles. Van de cadeautjes die ik krijg tot een lief gebaar dat Sinan maakt (kusjes geven op mijn groeiende buik bijvoorbeeld en vragen hoe het met de beeb gaat) tot het mooie weer en de prachtige omgeving en het fijne samenzijn met vriendinnen. Het leven is mooi. Niet altijd makkelijk, maar wel mooi. Ondanks sommige lichamelijke ongemakken die het zwanger zijn met zich mee brengt. En dan geniet ik en voel ik weer een traantje op komen. Van geluk. Door het wondertje dat in mij groeit. Het kleintje dat zo gewenst is. En van het feit dat ik nu ook eindelijk mama mag worden.

Ahh. Hormonen. Mother nature’s gift!

10390418_10200953967771536_5492300504762664166_n

This entry was posted in Gee in Turkije | 2014, Zwanger. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...