Wij zijn het soort koppel dat altijd net naast de pot piest. Niet letterlijk natuurlijk, kom op zeg. Maar in figuurlijke zin absoluut. Als er iets fout kan gaan, zal dat ook zeker gebeuren. Als er van 10 wegen, 1 een moeilijke is, zal je zien dat wij die bewandelen. Hoe vervelend dat ook is, het went. We slaan ons er wel door heen. Het zijn geen dingen waar je invloed op kan hebben dus meer dan het accepteren en doorgaan kun je ook niet doen. Waar ik helaas ook geen invloed op heb is het feit dat als Sinan iets kwijt kán raken, hij het ook 100% zeker verliest.

En in dat geval moet je dan alle mazzel van de wereld hebben als je het weer terug wil vinden. En laten wij wat dat betreft gelukkig wèl in de prijzen vallen. De aantal keren dat die warhoofd van me zijn sleutels, telefoon of portemonnee ergens vergeten is, zijn echt niet meer te tellen. Al tientallen keren heeft hij de sleutel in de brommer laten zitten. Het fijne is dat hier de sleutel de volgende dag er gewoon nog in zit. En dat de brommer er nog staat. In Nederland zou deze waarschijnlijk binnen 30 minuten gesloten zijn.

Het zelfde geldt met zijn telefoon. Die heeft hij al op ontelbare plaatsen laten liggen. En toch kreeg hij hem -soms op wonderbaarlijke wijze- weer terug. Behalve met zijn vorige telefoon dan. Je kan natuurlijk niet altijd het geluk hebben dus ja, op een dag is hij zijn gsm kwijt geraakt en heeft deze ook nooit meer terug gevonden. Dan had hij wel weer het geluk dat hij nog een ouderwetse in de kast had liggen.

De reden van dit bericht is omdat het twee dagen weer eens goed raak was. Als Sinan moe wordt, dan kan ik er al mijn geld op zetten dat het op een gegeven moment fout gaat. En dat gebeurde dan ook. Het vaste riedeltje voor we ergens weg gaan (en wat ik dus een paar keer per dag zeg) is: Heb je je telefoon? En je sleutels en je portemonnee? Ik ben zijn wandelende reminder. Best wel lastig als ik er niet ben want dat vraagt om problemen. (Hoe hij het gedaan heeft voor hij mij leerde kennen? Ik denk dat hij jaarlijks veel kwijt was aan nieuwe gsm’s, sleutels en portemonnees 😉 )

Sinan moest een paar dagen terug naar het pittoreske, mooie Kaş om een seminar van PADI bij te wonen. Maar Kaş ligt niet om de hoek, dus ze moesten al vroeg vertrekken. Om 4:45 zou hij opgehaald worden dus voor die tijd bracht ik hem al weg met de brommer. De sleutels zouden bij mij blijven dus hij had in ieder geval geen kans om die kwijt te raken. De rit naar Kaş  duurt tussen de 4-5 uur en rond 9:00 uur in de ochtend kwamen ze daar eindelijk aan. Ze genoten van hun dag en maakte twee duiken (waar ik natuurlijk stikjaloers om was, want als je een duiker bent is Kaş absoluut the place to be!) De seminar begon aan het einde van de dag en duurde ook enkele uren. En daarna moest er natuurlijk nog even socialized worden met vrienden die ze al een tijd niet gezien hadden.

In de nacht kwamen ze dus weer naar huis, en ik kon Sinan rond een uur of 9:00 weer ophalen. Daarna moesten we direct door naar het duikcentrum omdat we om 10:00 een duik hadden dus veel tijd om bij te kletsen was er niet geweest, en bijzonder veel slaap had Sinan ook niet gekregen. Toen hij eenmaal terug kwam van de duik vertelde hij me ontstemt dat hij zijn portemonnee verloren was. Natuurlijk met alle passen en behoorlijk wat geld er in ook nog.

Ik had natuurlijk heel boos kunnen worden maar voelde me vooral heel naar voor hem. Verbaasd was ik niet! Die middag moest hij dus direct in de weer om alles te gaan blokkeren. Je wil natuurlijk niet dat het in verkeerde handen valt. Sinan had overal gezocht en was al zijn gangen nagelopen maar helaas had hij zijn portemonnee niet meer kunnen vinden. De hoop was al opgegeven.

En daar komt all the ‘mazzel’ you can get om de hoek kijken. Kaş is geen grote plaats. Ik vroeg of hij zijn vrienden gevraagd had er naar uit te kijken. En dan wordt er een systeem in werking gezet die heel handig blijkt. Zoals je 5 keer per dag naar de oproep van het gebed kan luisteren, wordt dit systeem ook wel gebruikt om dingen om te roepen. Sinan was naar de politie gegaan en had daar aangegeven wat hij verloren was. Dus werd dat ‘gewoon even’ door héél Kaş omgeroepen met het verzoek er naar uit te kijken en de portemonnee in te leveren bij de politie indien deze gevonden zou worden. Het is een lichtpuntje, maar nog steeds heb je geen grote kans natuurlijk.

In de avond werd Sinan in eens gebeld. Door de politie. Zijzelf hadden de portemonnee gevonden. Met alles er nog in (ja zelfs al zijn geld!) Dat was mazzel 1. De tweede mazzel was dat een goede vriend van ons die hier ook in de omgeving woont, nog in Kaş was om een cursus te volgen. En hij kon de portemonnee dus wel mee terug terug. Yay!

De nieuwe bankpassen zijn natuurlijk al onderweg, maar wederom heeft Sinan heel heel erg veel geluk gehad. Ik had zeker niet verwacht dat het geld er ook nog in zou zitten. Gelukkig bestaan er nog eerlijke mensen op de wereld. En bestaat er iets zoals geluk hebben. Mazzel. En die kunnen we soms goed gebruiken. All you can get!

This entry was posted in Gee in Turkije | 2014. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...