Op baby controle (tweede echo)

De weken kropen voorbij toen ik in spanning moest wachten wanneer mijn verlengde verblijfsvergunning terug zou komen. Ze hadden na 20 juni gezegd, dus met de dag werd ik ongduldiger en nerveuser. Geen vergunning = geen verzekering. En dus konden we ook niet naar de dokter. (Tenzij we bereid zouden zijn om 3x zo veel per afspraak te betalen, maar het geld groeit ons niet op de rug!)

De eerste keer dat we gingen toen ik 6 weken en een dag zwanger was lag al ver achter ons en het werd nu toch echt tijd om weer op controle te gaan!

Wat een opluchting was het toen ik bericht kreeg dat mijn vergunning aangekomen was. De zelfde dag regelde we de verzekering nog en een paar dagen terug konden we eindelijk weer kijken naar het kleine mensje dat in mij groeit. Yay!

Toen we voor het eerst keken zagen we een boon van 6 mm met een kloppend hartje. Meer was het ook niet! Het was eerder een rijstekorrel! Wat heerlijk om te zien hoe dat nu uitgegroeid is tot een miniatuur mensje. Met handjes en voetjes, en nog eens heel bewegelijk ook! De kleine leek zelfs nog eventjes te zwaaien naar ons, toen hij/zij in alle bewegelijke drukte het armpje op en neer liet gaan. Dat gaf bij mij natuurlijk de nodige tranen. Zo prachtig om te zien, dat kleine prut. Sinan keek eerder heel technisch haha. Ik geloof dat hij probeerde te ontcijferen wat dat nou allemaal was wat hij zag 😉

Na deze geruststelling kreeg ik een mooie print met drie foto’s mee. Ons modelletje in drie verschillende poses 😉 Daarna werden we met een papierwinkel direct doorgestuurd naar het labratorium om bloed te tappen. Drie buisjes vol!

We zouden voor een deel van de test diezelfde middag terug kunnen komen maar Sinan moest duiken dus gingen we gisteren weer terug. De andere helft van de test was zelfs al terug uit Antalya dus we konden direct weer bij de dokter langs. Hij constateerde dat alles helemaal goed was. Zelfs geen bloedarmoede of wat dan ook! Een unicum 😀

Ook gaf hij aan dat hij de dag er voor de nekplooimeting gedaan had. Die was goed zei hij. 60% kans op een gezond kind zonder syndroom van Down.  We kregen de vraag of we verder onderzoek wilde doen maar ik gaf aan dit niet te willen. Sinan wilde dit wel heel graag. De uitslag zal geen verandering brengen, want een abortus ga ik van mijn leven niet doen. Plus dat ik de vervolgonderzoeken niet wil ondergaan wegens kans op het krijgen van een miskraam.. Wat in mij groeit is een volledig mensje. Met een kloppend hartje en het kan zelfs al horen.  Dat zou ik van mijn leven niet weg kunnen laten halen!  Nu blijkt dat het bloedonderzoek niet zo veel kost dus ik ben uiteindelijk wel bereid om die te doen als dit Sinan gerust stelt. Mits het geen gevaar voor ons kindje oplevert natuurlijk. Maar de andere vervolgtesten (vlokkentest en vruchtwaterpunctie) kosten samen maar liefst rond de 5000 Turkse Lira dus die gaan we hoe dan ook niet doen. Wat de uitkomst uiteindelijk ook mag zijn.

Ik was verder ook best wel een beetje opgelucht toen ik op de weegschaal ging staan en zag dat ik helemaal niet zo veel aangekomen was. Net aan geen kilo! Je zou toch echt anders denken als je de omvang van mijn buik ziet. Maar die kan ik dus mooi in mijn zak stoppen want die man van me was al bang dat ik 30 kilo aan zou komen 😉 Wat niet is kan nog komen maar ik eet gezond en helemaal niet buitensporig, dus dat zal allemaal echt wel meevallen.

Verder hebben we voor we naar de afspraak gingen ook nog even de nodige strijd gehad wat de arts betreft. Ik vond dat ik goed zit bij de arts waar we nu zijn, en hij wilde naar een ander omdat zijn vrienden zo tevreden over die arts waren. Maar dat is de zelfde arts waar ik dus geen goede verhalen over heb gehoord dus ik wilde pertinent niet! Uiteindelijk gaf Sinan zich gewonnen. Al weigert hij mijn beweegredenen te geloven. Ik kan heel meegaand zijn en inschikken, maar wat dit betreft doe ik dat toch echt niet. Ik ben de gene die straks een kind ter wereld zet, dus laat me dan ook lekker zelf beslissen welke arts mij daarbij mag helpen! En die boodschap is nu geloof ik wel duidelijk over gekomen 😉

Ik kijk in ieder geval al weer uit naar de volgende afspraak die gepland staat op 10 juli. Dan kunnen we in ieder geval weer even naar binnen kijken! (Toch wel heel fijn dat de vrouwen hier bij ieder bezoek een echo krijgen!) èn als het goed is krijgen we dan te horen of we een jongen of meisje krijgen.

Sinan denkt in ieder geval een meisje, omdat:

  •  Iedereen het zegt.
  • Ik weer misselijk ben, en meisjes maken misselijk. Jongens niet.
  • Ik steeds sinaasappels wil eten. Dus dan wordt het een meisje.
  • Geen trek heb in zoetigheid. Want dat hoort bij het krijgen van een jongen :’)
  • Ik al een flinke buik heb, en daar zorgen meisjes voor.
  • En nog wel 10 andere dingen.

Natuurlijk is het gewoon 50/50 en geloof ik niet in al die onzin, maar Sinan is er van overtuigd. Hij was eerst geloof ik een beetje teleurgesteld maar nu zei hij dat hij dan in ieder geval met onze dochter kan gaan tennissen. (Als het een jongen was dan zou dat natuurlijk voetbal geworden zijn)

Wat we ook krijgen, gelukkig zijn we toch wel. En we kijken er naar uit om ons mensje te ontmoeten :)

This entry was posted in Gee in Turkije | 2014, Zwanger. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...