Baby nieuws! We krijgen een….?

Om 9:00 zaten we dan. Te wachten op de dokter en vol met spanning en verwachtingen. Een kwartier later kwam hij eindelijk en voor ons glipte snel een stel naar binnen. Verdorie. Dus wederom verstreken er een paar minuten en daarna waren we eindelijk aan de beurt.

Eerst vroeg hij of ik de afgelopen maand problemen had gehad waarop ik aangaf dat dit niet zo was. Mijn enkels waren een paar dagen dik maar dat ziet er nu allemaal goed uit dus vond het niet noemenswaardig. Verder voel ik me nu ook sinds een paar dagen weer redelijk oké dus geen redenen om me ergens zorgen om te maken.

Daarom kon ik direct gaan liggen voor de echo. Eerst werd nagekeken of alles in orde was. Beentjes, voetjes, handjes, teentjes, vingertjes, maag, hoofdje.. alles goed! Heerlijk om dat te horen. Natuurlijk brandde DE vraag op onze tong. Kon de dokter zien of we een zoon of dochter krijgen?

Een week geleden hielden we (nou ja, vooral Sinan) het niet meer uit. Zonder afspraak waren we naar het ziekenhuis gegaan maar de dokter bleek niet aanwezig. Sinan met een missie, reed naar een ander ziekenhuis toe waar men wel tijd voor ons had om te kijken. Daar had ik 10 minuten op de tafel liggen wachten tot de dokter eindelijk kwam om te kijken. Na nog geen 5 minuten waren we al klaar en kregen we het antwoord “Het is niet te zien, de baby ligt met de benen gesloten”. En daarmee was het klaar.

Zonde van het geld vonden we het evengoed niet want we hadden weer even naar binnen kunnen kijken en het hartje kunnen horen. En dat is sowieso goud waard!

Nu bij onze eigen dokter ging het er wel even anders aan toe. De baby werd goed nagekeken en is nu 150 gram. Wat een klein ukkie nog en dan al zo compleet. Zo bijzonder! Daarna nam hij de tijd om goed te kijken en probeerde de baby te draaien door met het apparaat mijn buik een beetje te schudden. Hij deed erg zijn best en keek en keek.. maar het was moeilijk te zien! Dat kleine mensje in me is namelijk ook nog eens heel erg bewegelijk!

Op een gegeven moment zei hij.. “als de baby zo ligt, dan zou ik zeggen dat het een meisje is” en na wat draaien… “En als de baby zo ligt, zou het een jongetje kunnen zijn.”

Ook de dokter zijn nieuwsgierigheid was nu gewekt. “Ik moet het nu ook weten want heb het nog nooit eerder fout gehad!” Intussen luisterde we even naar het hartje en na 10 minuten gaf hij het op. “Ga eerst maar de bloedtest doen dan, en kom daarna nog een keer terug”

Dus gingen we naar beneden waar ik bij een niet zo ervaren jongen terecht kwam. Ik werd er dood nerveus van want mijn aderen zijn niet goed zichtbaar en zou niet de eerste keer zijn dat er pijnlijk mis geprikt werd! De linkerarm (waar de vorige keer door een ander binnen enkele seconden een goede ader gevonden werd en de naald gezet werd) werd afgekeurd, dus keek de jongen naar mijn rechterarm. Zoeken zoeken zoeken, kloppen, kijken en weer zoeken. En op een gegeven moment heeft hij volgens mij op goed geluk die dikke naald maar gewoon in me geprikt :’) gelukkig was het raak. Het duurde wel even voor het buisje vol was maar goed.

Daarna gingen we weer terug. De wachtkamer zat inmiddels vol met zwangere vrouwen en hun aanhang, maar de dokter zag ons en liet ons voor. Dus hup, direct weer op de tafel, gel op mijn buik en kijken maar.

En ja hoor. Het was te zien! 😀 Er werd een tweede echo uitgedraaid die we mee mochten nemen, waar een grote pijl op gezet was. Daarna kregen we te horen dat we over een week weer terug moeten komen voor de uitslag van het bloedonderzoek (om te kijken of de kleine Down syndroom heeft) en daarna horen we wanneer we weer terug mogen komen. Voor mij was het hele onderzoek naar Down niet nodig geweest. Maar Sinan wilde het zo graag, dat we een middenweg gevonden hebben. Wel bloedonderzoek en de rest van de eventuele onderzoeken zoals de vlokkentest en vruchtwaterpunctie niet.

Ten eerste niet omdat het verder niet uit maakt. Het kindje komt ter wereld of het nu Down syndroom heeft of niet. En ten tweede omdat die testen 5000 Turkse Lira kosten en wij dat simpelweg niet hebben. O

verigens was er verder geen indicatie dat er iets mis was. Dit was puur voor Sinan om hem wat meer gerust te stellen, omdat hij erg veel angsten heeft over de gezondheid van de kleine. (Die vooralsnog gewoon goed blijkt te zijn!)

Met een glimlach van oor tot oor liepen we hand in hand het ziekenhuis uit. Het werd tijd om wat te eten. Terwijl we bij de Doruk Pastanesi op ons ontbijt zaten te wachten en ik met een hart vol geluk naar Sinan keek, zag ik dat hij tranen in zijn ogen had. Mijn hart smolt voor de zoveelste keer die ochtend.

Ja schat… over ongeveer 5 maanden is het zo ver. Dan wordt je een kindje geschonken. Een klein mensje dat onze levens nu al zo veranderd heeft. Een pracht van een ZOON! En Sinan die met zowel een zoon als dochter heel gelukkig was geweest, begon te fantaseren over samen voetballen en tennissen en en over het leven wat in het verschiet ligt.

This entry was posted in Gee in Turkije | 2014, Zwanger. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...