Bezoek van de Jandarma (politie)

“Schat! Vandaag is de jandarma langs geweest. Ze waren naar je op zoek! Ik heb ze gesproken en we moeten er nu direct naar toe.” zegt Sinan in één teug. Beide weten we wat het betekent. Vooruitgang in de aanvraag voor de Turkse nationaliteit! Omdat we enkele papieren nodig hebben gaan we eerst naar huis om deze op te halen. En daar horen we het verhaal over de jandarma, hoe ze aan de deur kwamen.

Het begon er al mee dat ze natuurlijk in vol ornaat aan de deur kwamen. Busje, uniform (ja ook hun geweertjes) etc. Wij waren niet thuis maar toevallig op deze dag alle buren van de bewoonde appartementen wel. Dus er was flinke uitloop. Want ja. Jandarma die iemand zoekt, dat komt bij ons op de site eigenlijk nooit voor en het is natuurlijk sensatie! Een breuk in de gewoonte van alledag.

Omdat wij er niet waren en zij toch meer over ons te weten moesten komen gingen ze navraag doen bij de buren. Onze buren die tevens onze vrienden zijn werden als eerste aangesproken. “Kent u de bewoners van huisnummer 1?” werd ze gevraagd. Maar huisnummer 1 is op begane grond en niet de woning waar wij wonen, dus de buurvrouw antwoordde naar waarheid dat ze hen niet persoonlijk kende. Toen werden de papieren erbij gehaald met onze foto’s er op. “Kent u deze mensen?” werd ze nogmaals gevraagd. (haha net of het een mugshot was van gezochte criminelen!) “Ohh! Ja hen ken ik wel dat zijn onze goede vrienden. Zij wonen alleen niet op nummer 1 maar op nummer 3.” zei ze. “Wonen zij samen?” vroegen de heren toen. De buurvrouw antwoordde dat we getrouwd zijn en ja dat we dan dus ook samen wonen. Verder vroegen ze hen nog wat voor werk Sinan had.

Daarna kwam de buurman van de overkant naar buiten gerend om te checken wat er nu toch allemaal aan de hand was. Deze man woont er net 2? 3 weken? en hebben wij nooit gezien noch gesproken. Hij mengde zich zonder te vragen in het gesprek. “Zoekt u die mensen? Ja! Jaaa! Ik heb ze afgelopen week nog zien lopen!” zei hij met natuurlijk als doel om meer te weten te komen over dit bezoek. Hier sprong mijn buurvrouw direct op in. “Ja duh! Ze wonen hier!”

Turkije is een land waar over het algemeen de mening heerst dat je je niet met de sores van anderen moet bemoeien want dat zijn je zaken niet. Bij huiselijk geweld bijvoorbeeld draait men dan hun hoofd weg en sluiten ze hun oren want ja, dat gaat ze allemaal niets aan. Maar tegelijkertijd zijn de Turken de grootste roddelaars die je je maar kan bedenken. Ze houden alles met argusogen in de gaten en houden hun oren gespitst zodat ze altijd op de hoogte zijn van de laatste nieuwtjes, die ze dan zo snel mogelijk weer delen met anderen. Dus hoewel het niemand verder wat aangaat waarom de politie voor onze deur stond, was de buuf zo vriendelijk om direct maar korte metten te maken met eventuele roddels die anders geheid zouden komen en  legde ze met summiere informatie uit dat ik geen gezochte vuurgevaarlijke zwangere crimineel ben maar dat het gewoon een standaard bezoekje is in verband met de aanvraag van de Turkse nationaliteit.

Toen was de lol er natuurlijk vanaf en waren de buren snel weer verdwenen :’)

Toen wij eenmaal de benodigde spullen opgehaald hadden (het trouwboekje, mijn verblijfsvergunning en de id kaart van Sinan) moesten we direct naar het kantoor in Antiek Side. Aan het begin van Side is overdag de weg afgesloten voor verkeer zodat voetgangers alle ruimte hebben dus moesten we naar beneden lopen. Het was warm, ik had opgezette voeten en was moe. Ik kwam dan ook behoorlijk buiten adem aan bij het politiebureau waar altijd een wacht staat met machine geweer. Hij controleerde of we echt verwacht werden en mochten toen doorlopen nadat we opgehaald werden door een andere politieman. Hij bracht ons naar een heerlijk verkoeld kantoor waar ik op adem kon komen. We werden geen moment alleen gelaten trouwens. Deze man hield de wacht tot een ander kwam om ons te helpen.

Sinan legde de reden van ons bezoek uit want dit was weer een andere politieman dan waar hij telefonisch mee gesproken had. Toen kwam er een tweede politieman binnen met papieren over ons die vanuit Antalya overgekomen waren. Daarin werd uitgelegd wat voor aanvraag we gedaan hebben en wat van hen verwacht werd te doen.

Maar de mannen snapte het niet. Dus kwam er een derde binnen. Die las wederom alles door en vertelde de eerste twee wat er gedaan moest worden. Maar ze spraken elkaar steeds tegen “nee het moet zo” “Niet waar je moet het zo doen!” “Neehee volgens mij moeten we het zo doen” en ik zat daar alleen maar met een grote glimlach alles aan te zien en te horen. “O wat leuk u bent zwanger! Van harte gefeliciteerd en alle gezondheid voor de familie” een ander: “Ze verwachten een kind! Dat kan toch geen fake-huwelijk zijn hé, ha ha ha” en zo was het ijs inmiddels wel gebroken.

Nummer 4 kwam de kamer binnen om kopieën te gaan maken van onze meegebrachte spulletjes.  Maar nummer 1, 2 en 3 liepen nog steeds te prutsen met een formulier dat ingevuld moest worden op de computer. Nummer 4 begon zich er dus ook mee te bemoeien en riep nummer 5 erbij. Jawel. Daar zit je dan. Met 5 agenten in een kamer die geen flauw idee hebben wat er gedaan moet worden! Dat is Turkije :) Je zou bijna denken dat je de enige buitenlandse in heel Side bent die nu voor het eerst in de mensengeschiedenis een dergelijke aanvraag komt doen.

Eindelijk kwamen ze er achter wat er gedaan moest worden. Nummer 4 stond met de kopietjes in zijn handen. Nummer 5 keek toe. Nummer 1 typte op de computer de dingen in, nummer 2 controleerde of alles goed ingevuld werd en nummer 3 las onze details (naam etc) voor.

Vervolgens werd het papiertje in drievoud geprint, kwam op alles 3x een handtekening waarvan 1 van Sinan en twee van twee agenten en wij kregen er 1 van mee. Met dit papiertje moesten we naar de vreemdelingenpolitie in Manavgat waar we normaal de verlenging van onze verblijfsvergunning regelen.

Daar zou ik namelijk mijn vingerafdrukken af moeten geven. Dan zou de hele zooi weer naar Antalya gaan en kon het tweede gedeelte van het wachten beginnen. Maar zoals er bij ons altijd wel ergens een kink in de kabel komt (we zijn niet anders gewend en zaten er al op te wachten) bleek er nu ook weer wat te zijn. “Nee hoor dat kan niet hier” kregen we te horen. “Daar moet u voor naar Antalya gaan” ……pfff. Alleen maar he-le-maal naar Antalya voor vingerafdrukken! Hebben wij weer! De mensen in Manavgat zijn nooit zo behulpzaam helaas.

Dat moeten we dus nog maar even gaan regelen voor ik naar Nederland op vakantie kom. Of het echt zo is gaan we nog uitzoeken. We weten niet waar we naar toe moeten voor de vingerafdrukken dus dat moet eerst uitgezocht worden. Dan bellen om navraag te doen want je wil toch niet dat je daar helemaal heen gaat, er eindelijk staat en dat ze zeggen “Dat moet gewoon in Manavgat hoor” …Turkije kennende zal het wel zoiets in die trant worden :’) Maar het bezoekje zit er in ieder geval op dus er zit schot in de zaak. Hopelijk kan ik ergens in januari op gesprek voor de commissie komen met onze kleine man die dan al geboren is en daarna zal het niet lang meer duren voor ik mij ook Turkse mag noemen!

This entry was posted in Gee in Turkije | 2014, Turkse nationaliteit. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...