Een héle lange blogpauze

Wauw. Nooit verdween het uit mijn hoofd. Het bleef sluimerend op de achtergrond hangen. Maar sinds de zwangerschap had ik er gewoon even geen puf voor. Geen zin om te schrijven, te moe, te druk.. altijd had ik wel een reden. Maar toch miste ik het wel en ja ja, hier ben ik weer! Blij deze beloof ik plechtig dat ik het nooit meer zover zal laten komen!

So.. watskebeurt de afgelopen tijd? Jeetje… Waar te beginnen!

Natuurlijk het allerbelangrijkste. Ik heb een pracht van een zoon gekregen, die over twee maandjes al weer een jaar wordt. Wat een heerlijk kind is het toch. Mijn facebook en instagram vrienden worden flink bespamd met foto’s van mini Sinie.

Verder is de aanvraag van de Turkse nationaliteit nog steeds in behandeling. Dus wat dat betreft heb je echt niets gemist. Het seizoen van het duikcentrum is ook weer bijna ten einde. Het seizoen begon zo slecht dat we even niet meer wisten of we nog wel open zouden kunnen volgend jaar, maar toen trok het na Juni toch nog helemaal bij en kwam alles goed gelukkig.

We zijn onlangs naar Ankara geweest voor een nieuwe visum aanvraag voor Sinan, want op 24 november komen we weer naar Nederland toe. Hoera! We vliegen met zijn drietjes heen. Sinan blijft anderhalve maand en kleine Sinie en ik wat langer, zodat ik ook nog wat tijd voor vrienden heb!

Verder kan ik me echt niet meer goed herinneren wat er allemaal gebeurd is in een jaar tijd. Dit waren wel de hoogtepunten geloof ik. (Ja zo bijzonder veel heb ik dus echt niet meegemaakt. Ben vooral heel druk geweest met bijkomen van de bevalling die uitmondde in een spoedkeizersnede, en met het verzorgen van Sinie en natuurlijk het werk) En daarnaast ben ik ook gewoon nog steeds heel vergeetachtig helaas :’)

Dit blog wil ik afsluiten met iets wat ik vandaag mee maakte aan de telefoon met Sinan. Het is iets wat voor ons de dagelijkse realiteit is. Ik ben er inmiddels wel aan gewend, hoewel het soms nog wat vermoeiend is.

Even om het beter te begrijpen. Sinan was op het werk en ik thuis. Een meneer was gisteren langs gekomen om een duikafspraak te maken maar wegens het slechte weer ging dat nu niet. Dus hadden we afgesproken dat ik hem een bericht zal sturen wanneer we kunnen duiken. Hij had alvast een formulier ingevuld die duikers krijgen voor ze de zee in gaan en deze was ik vergeten mee te nemen. Dus toen Sinan mij om iets anders belde, herinnerde ik het me en vroeg Sinan er naar:

Ik: There’s a form on the desk and it’s filled in with a red pen. Do you see it?
S. Form?
Ik: Yes a form. On the desk.
S. Which Form. I don’t understand.
Ik: Somebody wrote on the form with red pen. Do you see it?
S. Red pen?
Ik: Yes with a red pen.
S. What’s a red pen? I don’t understand.
Ik: A RED PEN. THERE IS A FORM ON THE DESK AND YESTERDAY A MAN CAME AND FILLED IT IN WITH RED PEN!
S. WHAT DO YOU MEAN!!!
……. (adem in, adem uit. Tel tot tien en kalmeer… 😉 )
Ik: Okey look on the desk.
S. Yes.
Ik: Do you see a form with red.
S. I don’t understand. Red pen.
Ik: Kırmızı kalem! KIRMIZI. KALEM.
S. Ahhhhh red pen.
Ik: Do you see it.
S. Yes I see a red pen what do you want with it
Ik: No not the pen. THE FORM filled in with a red pen.
S. Ah yes I see a form here.
Ik: Ok great don’t lose the form because we need the phone number.
S. Do you have it?
Ik:  No i dont its on the form.
S. On your phone?
Ik: No on the form not on my phone.
S. Not on your phone?
Ik: ….No!
S Okey I send it to you..

Nu is het niet dat Sinan geen Engels kan oid. Het kwartje viel gewoon niet haha! Achteraf heb ik er hartelijk om gelachen.

Zo, mijn eerste post van dit jaar zit er weer op. Tot een volgende keer (en dat zal niet meer zo lang duren!)

This entry was posted in Gee in Turkije | 2015. Bookmark the permalink.

Geef een reactie...